Dünyada ne kadar insan varsa o kadar da kişilik var.

Yaşamın geri kalan kısmı boyunca ya herkes gibi olmayı, ya da farklılıklarını erdeme dönüştürmeyi seçmen gerekir.

Herkes aynı şeyleri konuşuyorsa, ya mesele çok önemlidir ya da konuşanlar çok önemsiz!

Herkesin bu derece birbirine benzediği bir toplumda, yalnızca anormalliğin bir değeri vardır.

Mutluluk, herkes gibi yaşarken kimse gibi olmamaktır.

Doğrudur. Eğer "kendi olmak" istemek, sürüden ayrılıp bir birey olmak, kendini bir sanat yapıtı yoluyla var etmek, kral çıplak demek bir ruh hastalığıysa, Fikret Muallâ da bir ruh , bir akıl hastasıydı.

Evet, bu doğru. İnsanlar birbirine benzemez.

Herkes sonuna kadar kendisi olmak ister.

Her bakımdan genel özgürlüğüm beni diğerlerinden oldukça farklı bir varlık yaptı.

Hepimiz deli doğuyoruz. Bazıları böyle kalıyor.

Herkesin ter kokusu ayrıdır, parmak izi gibidir.

Ormanda iki yol belirdi önümde ve ben daha az yürünmüş olanını seçtim. Bütün fark buradaydı işte...

Ormanda karşıma iki yol çıktı. Ben en az kullanılmış olanı seçtim.

Doğru düşündüğüm her neyse, başkalarına yanlış geliyordu; kötü olduğunu düşündüğüm şey, diğerleri onayladı.

Tutkularım var benim. Başkalarına benzemiyorum. Cesaretim var!

Hepimizin dediği bir olursa yaşamanın tadı mı kalır?

Bu dünyada milyarlarca insan var, hepsi de başka başka. Hiçbiri birbirine benzemez..

Her hayvan türünde açıkça görülen farklılıklar neden insan türünde bulunmasın ki? Her yerde hem çok yetenekli kişiler, hem de daha az yetenekli kişiler bulunur.

Günahlarından zevk al, onlar seni dünyanın geri kalanından ayırandır, seni özel yapandır.

Yalnızlık... Onların inandığı gibi inanmıyorum, onların yaşadığı gibi yaşamıyorum, onların sevdiği gibi sevmiyorum... Onların öldüğü gibi öleceğim.