Tanıdıklarım, hüzün kadar neşeli biri olduğumu bilir. İkisini bir arada severim.

İnsanın hayatında neşenin yeri olduğu kadar hüznünde yeri olacaktır.

Acının fazlası güldürür, neşenin fazlası ağlatır.

Bir mum yakmak gölge düşürmektir.

Kalbini izle ama aklını da yanına al.

Aşırıya kaçma.

Işığı seveceğim, bɑnɑ yol gösterdiği için; ɑmɑ bɑnɑ yıldızlɑrı gösteren kɑrɑnlığı dɑ.

Bu işlere başladığımda ustalar kulağımı çekip “Sinemaya bu kadar konsantre olursan sonun darülaceze olur” demişlerdi. Onları dinleyip sinemayı hayatla beraber götürmeye çalıştım.

Mizahın gizli kaynağı neşe değil, hüzündür. Cennette mizah yoktur.

Yalnız ciddi veya yalnız neşeli olabilen insan, yarım insandır.

Sonradan bulduğun bir şeyi yitirmek, her zaman daha zordur.

Mutlu bir yaşam bile karanlık bir ölçü olmadan olamaz, ve bu mutluluk, eğer hüzünle dengelenmezse, anlamını yitirir. Sabır ve eşitlikle bir araya geldiklerinde çok daha iyi şeyler alır.

Doğaya her karşı çıkış cezasını bulur.

Kadercilik bizim dinimizde vardır. Hayır da şer de Tanrı'dan gelir. Ağlamak da güzel, hüzün de güzel, sevinç de güzel. Bunların dozunu iyi ayarlamak gerekir. Dejenere olmamak kaydıyla yoluna devam edersen sanıyorum hiçbir rahatsızlık olmaz.

Neşesiz yaşam boşuna bir bekleyiş değildir de nedir?

Kanat çırpan kuşlara bakın. Kanatlarının nasıl hareket ettiğine dikkat buyurun, bir aşağı bir yukarı. Bir hüzün, bir saadet. Böyledir hayat. Hoş bir kararda, ahenk içinde, dengede.

Yalnız insanlar yanlış aşkların ürünüdür.

İnsanlar dikkat etmiyor. Ve sonra bir gün bir muhasebe var. Ve ondan sonra hiçbir şey aynı değil.

Çok bildimlik yaparsan, çok düşmüşlük yaşarsın; Yok derdimlik yaparsan, dert görünce saparsın.

Benim müziğim o kadar ağlıyor ki, sözlerimde gülemiyorum.