İnsanın hayatında neşenin yeri olduğu kadar hüznünde yeri olacaktır.

Bu neş'enin sonı elbetde ser-girânlıkdur.

Mizahın gizli kaynağı neşe değil, hüzündür. Cennette mizah yoktur.

Yalnız ciddi veya yalnız neşeli olabilen insan, yarım insandır.

Basit kişiler mutluluk ile övünür, felaketle de yere serilir.

Acının fazlası güldürür, neşenin fazlası ağlatır.

Melankoli, bir kış gecesindeki seslerdi.

Yumuşak olma ezilirsin sert olma kırılırsın.

İyiler kötülük, kötüler iyilik yapınca kaybeder

En çok hayat gibi bir dengesi olan adamları ve ahiret gibi karanlığı ve aydınlığı bir arada tutan kadınları severim.

Toplum olarak çift karakterliyiz. Bir tarafımız üzgün ve ağlamak istiyor, diğer tarafımız ise eğlenmek.

Ben hiç gülmedim demem; güldüm. Güldüm ama şöyle içten, candan gülmedim.

Derdim kadar olsaydı kuvvetim, benimle baş edemezdi kasvetim.

Tasanın etrafında gezgin olmuş insanlar. Kısacık molalarda tanıdılar mutluluk denen kelimeyi.

Benim müziğim o kadar ağlıyor ki, sözlerimde gülemiyorum.

Sevincin kapıları, acıların anahtarlarıyla açılır.

Temel olarak mutlu bir kişi değilim ama neşenin her çeşidine sahibim.

Alçakgönüllü olmak ile sessizce kendine güvenmek, kendine yeterince inanmak arasında ince bir denge var.

Hayatımızın dokunduğu üzüntüler her yerde, ışıldayan bir neşe neşeyle geçip gidecek.

Seni hasta eden dışarıda yağan yağmur değil, içine yağan yağmur.