Felsefi

Buralarda her düşünce sona yakındır. Burda her şey bizden uzak, "O"na yakındır.

Burda insan duman gibi genişler, büyür. Bu dağlarda ıstıraplar, sevinçler büyür.

Haddi aşan şiddet, amacındaki hikmeti kaybeder. Çünkü yay bile gereğinden fazla gerilirse kırılır.

Bilinçimi özgürlüğe kavuşturdum.

Zaman en iyi öğretmendir ama tüm öğrencilerini öldüren bir öğretmen.

Gerçeklik. Ne kavram ama…

İçlerinde hep sadece maddi şeyler var, yine de canları acıyor.

Ama büyüklerin bildikleri başka bir şey daha vardı; o da her ne kadar küçük bir olasılık da olsa şansın var olmasıydı.

Aklın var değil mi, diye sordu kendi kendine. Kullan o zaman!

‘Yanmak’, gökbilimcilerin yazgısıdır. Üzerinde çalıştıkları yıldızlar, gökadalar en soğuk olanından en sıcağına dek yanar; gözlemevleri yanar; iğrenç bir zorlamayla engizisyon önünde diz çöküp pişmanlığa davet edilirler, yürekleri yanar; kafaları kazınır zindanlara atılırlar, hem kendileri hem de yakınları yanar. Yazgısı yanmak üzerine çizilmiş olan gökbilimciler, bir anlamda üzerinde çalıştıkları cisimlerin yazgısını öykünürler. Ancak bu, bilinçli, kendini ‘tüketici’ bir öykünmedir.

Bizler, yürümeyi öğrenen bebekler gibiyiz.

Bozkurt ile kıyamete
Kalan dünya değil misin?

Cehennemde ateş yoktur, her insan kendi ateşini bu dünyadan götürür.

Sadece belirsizlik içinde
Tümüyle çıplak ve hayattayızdır.

Başka bir dünya var.  Bu da var. Ve bu onun içinde. Ama, bu bir.

Vicdani algının gücünden yoksun insanlar, dıştan görülmeyen hiçbir şeyi fark edemezler.

Hiçbir şey tek başına tamamen zararlı ya da tamamen faydalı değildir.

Düşünceler özgürdür ve hiçbir kurala tabi değildir.

Kendisinin efendisi olan, başkasının kölesi olmaz.

Bir ilacın en yüksek derecesi sevgidir.

Açılamadıktan sonra kanatlar neye yarar? Kurtarmaz, azap verir, bizi ağırlıkları ile aşağı doğru iterler.

İnsan olmak ve hayatı hayvanlardan daha az anlamak ne hazin şey.

Güzellik dediğin geçici nimet, yıllar aktıkça küçülür gider, zaman onu yer.

Her şey değişir, hiç bir şey yokolmaz.