Cehennem yerinde hiç ateş yoktur. Herkes ateşini buradan götürür.

Herkes ektiğini biçer; sonunda cennet de bir zihin halidir, cehennem de.

Ahirete inanmıyorum. Cennet ve cehennem olsaydı, cehennemi tercih ederdim.

Öbür dünyalarla uğraşmak aramızdaki kötülükleri düzeltmez, bu dünyaya odaklanmak bize yardımcı olabilir.

Dünyadaki herkes -hiç şüphe etmeden- yaşamlarında yaptıklarının sonuçlarıyla karşılaşacaklarını anlasaydı. İnan bana, dünya bir gecede değişirdi.

Öldükten sonra dirilecek insanların hesaba çekileceğini bildiği halde mal biriktirene, cehennemdeki ıstırabı bilerek günah işleyene hayret ederim.

Cenâb-ı Hakk dünyayı nasıl yokluğa mahkûm ettiyse, siz de onu bir tarafa atın.

Temizlenmek isteyen temizlensin yoksa ateş temizleyecek.

İnsan ateşi görünce tövbenin kıymetini anlayacak.

Kişisel bir amaç ve bağımlılıkla hareket etmeyerek, sorumluluklarını imanla yerine getirip, onların yükünden kurtulan yogi, dünyanın içinde bile olsa, aydınlanmanın emin yolunda ilerler.

Tanrı olmadığı gibi tanrısal kayra, cennet, cehennem, yargı günü, ölümden sonra dirilme, geleceği önceden bilme, fal hepsi gerçek dışıdır.

Dünyalıklarına ve bulunduğun haline güvenme. Çünkü Allah tüm bunlardan seni hesaba çekecektir.

Bugün ne isek, dünkü düşüncelerimizin ürünüyüz ve bizim şu anda ki düşüncelerimiz, yarın ki hayatımızı oluşturur; hayatımız aklımızın yaratıcısıdır.

Dünyada ayıplanmaya katlanmak, cehennemin ateşine tahammül etmekten daha kolaydır.

Cehennemin en karanlık yerleri, Ahlak Krizi Zamanlarında tarafsız kalanlara ayrılmıştır.

İnsanları aptal yerine koyup onlara öbür dünyada cennete ya da cehenneme gideceklerini söylemek bence saçmalığın en büyüğü.

Adam ölünce gazetede yayınlatıyorlar, “Ebedi istirahatgahına gitti”. Ne biliyorsun “ebedi ıstırapgahına” gitmediğini?

Mü’minin nazarı öyledir ki dünyadaki zevkü sefaya bakar arkasında cehennemi görür, meşakkat ve hizmete bakar, arkasında cenneti görür.

Talip başkasının yükünü yüklenip, kimseye yük olmayan kimsedir.

Sufizm mi, tasavvuf da diyebiliriz, eninde-sonunda akıldan çıkmak'tır. Sürekli vecid ya da nöbet halidir.