#yaşam

Günleri değil, anları hatırlarız.

İnsanlar savaşmadan yaşayamazlar mı?

Yeryüzünde kaldığı bunca yıl boyunca yaşayıp gördüklerinin onda uyandırdığı düş kırıklığının dönüştüğü bir kayıtsızlıktı bu.

Uçmak için kuş olmak gerekmiyor, Küçük sevinçler olsun yeter.

Kim istemez ki mutlu olmayı, ama mutsuzluğa da var mısın?

Neden yorgunsun sorusuna cevap aramaktan ve bunu sormasınlar diye gülümsemekten yoruldum...

Özgürlüğün geldiği gün, o gün ölmek yasak!

Çocuklarım bana doğru yaşama dengesini verdiler.

Elli yaşındaki biri iki defa yirmi beş yaş hayatını mı yaşamıştır sanıyorsunuz? İnsan hayatı dilimlere bölünmez bir bütündür.

Tükenmek kuraldır. Hayatta kalmak istisnadır.

Eğer tüm evrende yaşam sadece Dünya'da varsa, bu çok büyük bir yer israfı olurdu.

DNA’mızdaki nitrojen, dişlerimizdeki kalsiyum, kanımızdaki demir, elmalı turtamızdaki karbon, çöken yıldızların içlerinde yapıldı. Bizler, yıldızların malzemesinden yapıldık.

İnsan, anlamsız bir hayata katlanamaz.

Yaşamımızın büyük bir bölümünü bilinçdışında geçiririz.

Yaşamım, bilinç dışının kendini gerçekleştirdiği öykülerden biridir.

Doğduğumuz dünya çok acımasız, ama aynı zamanda ilahi bir güzelliği var. Anlamlı oluşunun mu yoksa anlamsızlığının mı ağır bastığına karar vermek insanın yapısına bağlı.

Evet! Dünya saçmalık olurdu, bütün yaratılışlar ölümsüzlük olmadan saçmalık olurdu.

Yaşam benden önce yeni ve parlak kıyafetlerle ezeli bir bahar gibi duruyor.

Kadınlar doğurdular beni bağıra bağıra Yine onlar öldürecekler beni aşktan Bağırta bağırta...

Az az ölüyoruz her gün

Yolda, okulda, işte, başkaları ile birlikte taşıdığımız kendimiz…

Ne çok acı var.

Geç doğduk erken ölümlere.

Demek ki dedi; gerçek olmasa bile cesaret ölümü korkulacak olmaktan çıkarabiliyor.