Yaşıyorsak, hala umut var demektir.

Herhangi bir gelecek her zaman bulunur, diye düşünüyordum, dünya hiçbir zaman durup kalmadı, yaşam devam ediyor!

Her şeye rağmen yanlış umut, umutsuz olmaktan daha iyidir.

Bir yerde yaşam varsa orada umut da vardır.

Yaşam varken umut vardır.

İnsan umudu taşıdı, kimisi kırdı umudu. Lâkin kiminin sahip olduğu tek şey oydu, hepsi buydu.

Ölüm eski bir olaydır, ama her insana yeni görünür.

Umudunuz bitmeden ömrünüz bitmesin!

Karabulutlar üstümüze çökse de bir anda paramparça dağılacaklar. Bulutlar geldikleri gibi giderler oysa güneş hep vardır.

Sen gel bizi yeni vakitlere çıkar.

Kimse bilmez bir ömür sürüklendim. Her sabah yeniden ümitlendim. Bakıp aynaya ne sözler verdim.

Ümit, benim ruhumun zarurî ihtiyaçlarındandır. Bir nebat nasıl gıdasız, havasız ve ziyasız duramazsa, benim ruhum da ümitsiz yaşayamaz.

Yüzünüzü hep güneşe dönük tutun ki gölge hep arkanıza düşsün.

İnsanı avutan geleceğin bir günbatımı değil gündoğumu olacağı düşüncesidir.

Tek bir günün sırası gelsin diye yaşam boyu bekliyoruz.

Umut her şeyin iyi sonuçlanacağını hissetmek değildir. Umut, yaşam ve çalışmanın bir anlamı olduğunu hissetmektir.

İstersek Gelecek Güzel Gelecek!

Ben olumsuz şeylere hiç yokmuş gibi bakarım. Hep olumlu şeyler üzerinde yaşadığım için olumsuzluklar beni etkileyemez.

İşte ben hep böyle garip mahzun, Bir şey beklermişcesine yaşıyorum…

İnsan önce renklerden başlamalı değişmeye.