#yaşam

Bütün öykülerin vardığı sonuç şudur: İnsan tek bir hayat yaşar, tek bir tane.

Biz canlıların cehennemi gelecekte var olacak bir şey değil, eğer bir cehennem varsa, burada, çoktan aramızda; her gün içinde yaşadığımız, birlikte, yan yana durarak yarattığımız cehennem.

Yaşamda bir an geliyor, tanıdığın insanlar arasında ölüler canlılardan çok oluyor. Ve beyin başka yüz hatlarını, başka ifadeleri kabul etmeye yanaşmıyor: Rastladığı bütün yeni yüzlere eski izlerin damgasını vurup, her birine en uygun maskeyi buluyor.

Yaşam nedir ki? Beklersin, günler geçer, ölüm gelir ve hepsi sona erer.

Sürekli korku içinde geçirilen bir yaşam tadını yitirir.

Yaşamın tümü nükleik asittir; kalanı yorumdur.

Nefes almakla aynı sebep yüzünden yazıyorum; yapmasaydım ölürdüm.

Bunca yaşamda ve ölüme bunca yakın, O yüzden hesaplaşamıyorum kimseyle, Koparıp alıyorum yeryüzünden kendi payımı.

Yaşam; koskoca bir incinme.

Sadece iki kez yaşarsın. İlki doğduğunda başlar ikincisi ise ölümün yüzüne baktığında.

Hayat hesapsız can düşmanlarına durmadan karşı koymakla devam ettirilen pek nazik bir geçittir.

Doğrusu bu dünya değişip tanınmaz olmuş ve bütün iyiliklerine sırt çevirmiş; kabın dibindeki azıcık kalıntı sudan ve havası ağır olan otlaktaki gibi alçak yaşantıdan başka bir şey kalmamıştır.

Farkında değilsiniz günler geçiyor. Dün komşu kadını tabuta koyup götürdüler. Ölmek güzel aslında yaşamak daha güzel.

Yaşamak iyileri ve kötüleri ikiye bölmemektir. Ölüme çare buldum. İnsanları sevmek hiç ölmemektir.

Ne olursa olsun yaşamı tanırız, Biraz daha utanırız geceden, Acıdan biraz daha utanırız.

Ölümü çaresizlik diye tanımlamayın bana. Ölüm kafes içinde çırpınan bir kuştur.

Ölü uykusu gibi geçmesin günler, Zaman mezar taşlarında yavaşlasın.

Hem ölüyüm, Hem diriyim, Yaşayan dört ölüden biriyim.

Vücudumun ölümden sonra gülmesi boşuna.

Yaşamak sözlük sayfalarında kalmış adınız mı.

Yaşamak ölümden başka bir şey değilmiş.

Evet kendimi bir güvercinin ruh tedirginliği içinde görebilirim, ama biliyorum ki bu ülkede insanlar güvercinlere dokunmaz. Güvercinler kentin ta içlerinde, insan kalabalıklarında dahi yaşamlarını sürdürürler. Evet biraz ürkekçe ama bir o kadar da özgürce.

Mutlu bir yaşam sürdüğünü söyleyebilen birini pek ender bulabiliriz, Ve yaşamı dolu dolu yaşayan kişi, dünyadan hoşnut bir konuk gibi ayrılır.

Korku içinde yaşayan kişi asla özgür değildir.