#yaşam

İnsan için yalnız üç olay vardı: doğmak, yaşamak ve ölmek. İnsan doğduğunun farkında değildir, ölüm korkusuyla da acı çeker ve genellikle de yaşamayı unutur.

Yaşlanmak isteriz. ama yaşlılıktan korkarız; bu hayati ne kadar sevip, ölümden nasıl kaçmak istediğimizi gösterir.

Yaşamın kısalığından yakınanlar, zamanlarını kötüye kullananlardır.

Daha çok bilginin ve daha az anlamın olduğu bir dünyada yaşıyoruz.

Hayat öylesine aldatıcı olabilir ki, bunu hiç fark edemeyebilirsiniz.

Medeniyet bir yaşam yöntemi ve tüm insanlara eşit saygı tutumudur.

İyi ölmek, yanlışla yaşamaktan iyidir (...) ölümden korkan hayatın tadını kaybeder; hakikat her şeyin üstesinden gelir, ölüm üstesinden gelir, çünkü ona hiçbir zorluk çıkmaz, adaletsizlik dayatılmaz.

Tüm yaşam bir okuldur.

Öfkeyle arkamıza veya korkuyla önümüze değil, bilinçle etrafımıza bakalım.

Mutluluk sorunsuz bir yaşam değil, onlarla başa çıkabilme yeteneği demektir.

Ekmek parçasını sadece ekmekle yaşayanlara bırakalım.

Ölüm, yaşamın ta kendisidir.

Belki de insanlık sorunun temeli, ölüm gerçeğini inkar edebilmek için yaşamlarımızın tüm güzelliğini feda etmemiz, kendimizi totemlerin, tabuların, haçların, kanlı adakların, kiliselerin, camilerin, ırkların, orduların, bayrakların, ulusların içine hapsetmemeizdir. Oysa elimizdeki tek gerçek, ölümün kendisidir.

Gelecek cennet gibi bir şey; herkes onu göklere çıkarıyor ama kimse oraya şimdi gitmek istemiyor.

Hepimiz yaşam zincirinin ayrılmaz bir parçasıyız.

Ölüm acı vermez; acı veren şey, yaşamdır.

Yaşayanların çoğu ölmeyi hak eder. Ölenlerden bazıları da yaşamayı. Onlara bunları verebilir misin? O zaman birisine ölüm hükmü verirken aceleci olma. En büyük bilgeler bile tüm sonları göremezler.

Yaşamın bu kadar kısa olmamasını dilerdim, dil öğrenmek zaman alıyor ve kimsenin bilmek istemediği şeyler yapacağım.

Öldükten sonra çiçeği kim ne yapsın, yani.

Tek bir yol, barış dolu bir yaşama götürür. Erdem yolu.

Huzurlu bir yaşama giden tek yol erdemden geçer.

Yaşlılık, ölümden çok daha korkunçtur.

Özgül bir çarenin taşıdığı özgül tehlikelerle yaşam boyu içli dışlı olmak, bunalım anında onu kabullenmeye ya da reddetmeye hazırlıklı olmanın en iyi yoludur.

İnsanlar, sınırlar içinde yaşamayı öğrenmelidir. Bu, öğretilemez. Hayatta kalmak, insanların neleri yapamayacaklarını çabucak öğrenmelerine bağlıdır.