#yalnızlık

Üşüyorum ve yapayalnızım. Bir hapishane hücresinde bu kadar mutsuz olunur ancak.

Dertlerini dökecek dostları olmayanlar kendi yüreklerini kemirirler.

Yalnız bir yaşamı sürekli aradım. (Dere, tarla ve orman tanıktır buna) / Işığın yolunu bulmamda yardımı dokunmayan / O budala kafalardan kaçarak.

Kırlardayım, yalnız ve düşünceli / Yürüyorum, yavaş, ölçülü, ağır / Kumlarda belki insan izi vardır, / Üstlerine basmadan yürümeli.

Kendi dışınızda hiçbir şey size yer yurt olamaz.

Özgürlük, yalnız kalabilmeye denir. İnsanlardan uzaklaşabiliyorsan, onlara hiçbir muhtaçlığın, paraya ihtiyacın, sürüye uyma içgüdün, aşka, şana, şöhrete hevesin ya da merakın yoksa özgürsündür...

Hep insanlardan uzak yaşadım, yalnızlığım arttıkça kendimi daha iyi keşfettim.

Yalnız başına yaşayamıyorsanız, bir köle olarak doğmuşsunuz demektir.

Şu küçücük dünyada herkes incitilmiş, isimsiz, herkes yanlış yerde.

Etrafımdaki her şey uzaklaşıyor benden, çöküyor.

İçimin derinlerinde yığınla dostum var benim...

Hep içeride yaşadım. Hayata hiç dokunmadım.

Bütün sevdiklerim beni karanlıkta unuttu.

Acı denilen şey yalnız başına çekilir.

Aşık olmak yalnızlıktan usanmaktır.

Ben, bir tek hiçliği sevdim.

Gece hayatım olmadı. Yalnızlığı severim.

Çünkü hiç kimse kalmadı ekmeği, şarabı bölüşecek.

Çiçekler güneşe dönüyor dönüyor Dünya durmadan dönüyor dönüyor Yalnız dönmeyen bana sensin Bekliyorum hep sen neredesin.

Deniz güldü halime, Bir avuç su verdi elime. Biterse göz yaşın al dedi, Doldur tekrar yerine.

Kimsenin ne arkasındayım ne de yanındayım.

Kitap okuyan insan yalnız değildir ki.

Yalnız bir insanın hayâlinde biriktirdiklerini hiçbir taze tutku, hiçbir yeni ateş yok edemez.

Gördün işte, kendimi çoğunlukla yabancıların arasında buluyorum, çünkü başımdan geçen hüzünlü olayı unutmaya çalışarak oradan oraya sürükleniyorum.