#yalnızlık

İnsanları severim, ama doğayı daha çok severim…

En vefalı dostumuz gölgemizdir bilirsiniz. Ama unutmayın ki; o da yoldaşlık etmek için güneşli havayı bekler.

Düş kuran kişi hüzünlü olmaktan, tek başına olmaktan ve beklemekten mutluluk duyar..

Fakirlik, elini cebine attığında boş olması değil; elini çıkardığında tutacak birinin olmamasıdır.

Ne tuhaf bir dünya. Kimsenin işine karışmıyorum. Kimseyi incitmiyorum ve Her an kendimleyim, Böyle olunca herkes beni kurcalıyor..

Nasıl da büyüdü kalbimin yarımlığı ve hiçbir yarı, tamamlayamadı bu yarımı.

Bir pencere yeter bana bir tek pencere, bilince ve bakışa ve suskunluğa.

Benim payıma düşen, anılar bahçesinde hüzünlü bir gezintidir.

Su gibi kendi çukurunda kuruyabilir insan.

Ne yanar kimse bana âteşî dilden özge, Ne açar kimse kapım bâd-ı sabâdan gayrı.

Acaba benden başka hayattayken kaybolmayı tercih eden birileri var mıdır diye düşündüm. Bir yerlerde vardır herhalde.

Sadece bizim gibi insanların yapabileceği ve düşünebileceği şeyler var, değil mi?

Sevgi insanı birliğe, bencillik yalnızlığa götürür.

En güçlü insan yalnızken güçlü olandır.

Asıl yalnızken yalnız değilim.

Üstinsan daha soğuktur, daha az tereddüt eder ve "fikirlerden" korkmaz; saygı ve "saygınlık" erdemlerine, ayrıca "sürü erdemi olan" hiçbir şeye sahip değildir. Önder olamıyorsa tek başına ilerler... İletişim kurulamayan biri olduğunu bilir. Sıradan olmak onun için tatsız bir şeydir... Kendisiyle konuşmadığı zamanlarda bir maske takar. İçinde, yüceltmek ya da suçlamak mümkün olmayan bir yalnızlık taşır.

İnsanlar arasında yaşamak güçtür, susmak çok daha güçtür.

Kiminin yalnızlığı hastanın kaçışıdır; kiminin yalnızlığıysa, hastalardan kaçıştır.

Hiçbir kişi, kesin olarak kendiniz geçmeniz gereken yaşamın akıntısı üzerinde bir köprü inşa edemez, hiçbir kişi ancak sen kendinle ve tek başına.

Başkalarına güvenmek iyidir. Çünkü hiç kimse bu hayatı yalnız başaramaz.

Kendi portremi resmediyorum çünkü çoğunlukla yalnızım, çünkü en iyi tanıdığım insanım.

Büyüyünce, insanın kendini nasıl yalnız hissettiğini göreceksin.

Birkaç arkadaşım var, büyük bir evim ve de istediğim zaman istediğim yere gidebiliyorum...ama ne kadar çok paran olursa o kadar da üzüntün oluyor. Benim de bir şekilde çok param var.

Herkes beraberinde taşıdığı bir parmaklığın ardında yaşıyor.