#yalnızlık

Sözde Batı'nın zafer kazandığı bir çağda, bu kadar insan neden kendisini böylesine berbat, yapayalnız, terk edilmiş hissediyor?

Gitti işte... Herkesin gittiği gibi.

Bütün güzel ve kıymetli şeyler yalnızdır.

Hayal gücüm benim manastırımdır ve ben de onun keşişiyim.

Gerçek şu ki insanlardan pek fazla hoşlanmam. Onlar da ben hoşlanmaz.

Yalnızlık onu da damgalamıştı, tanımlanamaz bir yabancıydı. Sen istememi istemiyorsan ben de istemem.

Takma kafana, tek başına yola çıktıysan, kimse sana hesap soramaz, yanlış yolda yürüyorsun diyemez.

O denli yaraladılar ki beni, kitaplara sığındım, içime kapandım.

Bana iyi davran, çünkü çok yalnızım.

Yalnızlık en büyük servettir.

Ne kadar yalıtılmış bir yaşam sürerseniz sürün, haberiniz bile olmadan ya borçlu ya da alacaklı olursunuz...

Baskı ve şiddet yalnızlıktan doğar, karakter dünyanın fırtınaları ve dalgaları arasında şekil alır.

Birçokları bana baktılar ama hiçbiri içimdeki beni göremediler.

Benim için en kolay ilişki, on bin kişiyle, en zoru ise tek bir kişiyle kurulan ilişkidir.

Yabancıysan, insanlar tuhaftır. Yalnızsan, yüzler çirkin görünür. Düşmüşsen, engebelidir caddeler.

İnsanlar barınaklarını buzağılar, tavşanlar, domuzlar, kazlar ve köpeklerle paylaşıyor, insanlarla hayvanlar birbirlerine sokulup ısınıyorlardı. Bana yer yoktu aralarında.

Biraz daha bekleyip yeni bir deneme yaptım. Boşunaydı. Ormanın sessizliğinde sineklerin vızıltısından başka ses duyulmuyordu.

Sağanaklarda delice dans eden, boyuna uçuşmaktan sarhoş olan sığırcık kuşları gibi özgür, yapayalnızdım.

Dünyada yapayalnız olduğunu, artık kimseden yardım beklememesi gerektiğini bilmiyordu.

Ne kadar ünlü olursa olsun, kendi kendine yaşardi insan.

Dağlarda yalnızlığımı kimseyle paylaşmak istemem.

İnsanın yapayanlız kalması ürkütücü bir şeydi.

Kimsenin bana aldırdığı yoktu zaten.

Ağaçlar insanlar gibidir ve birbirlerinin dostluğundan keyif alırlar. Yalnızca birkaçı sever yalnızlığı.