#yalnızlık

İşte dünyada yalnızım; babam, yakınım, dostum, toplum... bunların tümü ben kendimim artık...

Yetişkin olmak yalnız olmaktır.

Ahmaklarla olmaktansa, yalnız kalmak daha iyidir.

Yalnız kalamamak ne büyük bir talihsizlik. Sürekli kalabalık içinde kalmak ne büyük bir acı, Kendine zaman ayıramamak ne üzücü, Başkası olmak, ne kadar kötü?

Tüm mutsuzluğumuz, yalnız kalabilme yetisinden yoksun oluşumuzdan kaynaklanır.

Tüm belalar, yalnız kalma yeteneğimizin olmayışından gelir başımıza.

`The Velvet Rope` (Kadife Halat) ismiyle bu ayrımı ve bu ayrılmışlığın verdiği hisleri ortaya koymak istedim. Tüm hayatım boyunca, ben bu halatın her iki tarafında da yer aldım. Özellikle çocukluğumda, kendimi çok yalnız, yanlış anlaşılmış ve terkedilmiş hissettim.

Gerçekten sevdiğim insanlar azdır, beğendiklerim ise büsbütün az. Dünyayı görüp tanıdıkça hoşnutsuzluğum artıyor.

Benim ne acılar çektiğimi kimse bilemez. Ama bu hep böyledir. yanıp yakılmayana kimse acımaz.

Ve bazen duygularımı kendime saklıyorum, çünkü onları anlatabilecek hiçbir dil bulamıyorum.

Toplum karakter için sağlıklı olduğu kadar, yalnızlık da hayal gücü için gereklidir.

Tam yetişkin kişilerin hemşiresi yalnızlıktır.

Yalnız giden en hızlı gider.

İnsanların davranışları karşısında aklı karışan, korkuya kapılan, hatta hasta olan ilk kişinin sen olmadığını anlayacaksın o zaman. Bu konuda hiçte yalnız değilsin.

Kimse yok. Ben varım, ben, bir de kendim.

Dürüstlük övülür ve soğukta bırakılır.

Ben yalnız büyüdüm. Kendime iyi baktım. Çalıştım, para kazandım ve 18 yaşındaydım.

Okumak yalnızlıktır. İki kişi bir arada olduğunda bile insan yalnız başına okur.

Yalnızlık başkalarından uzak yaşamak değildir, söylediğin şeylerin başkalarına uzak, anlamsız, anlaşılmaz gelmesidir.

Yaşamım boyunca bir şey öğrendim: hiçbir şeye bağlanmayacaksın.

Karanlıkta ona doğru haykırıyorum ama sanki hiç kimse yok orada.

Sokaklarım koyu karanlıktır. Koyu karanlıktır düşlerim. İşte bunun için hüzün çökmüştür yüreğime, Aydınlıkta pek belli olmaz gülüşlerim.

Yıllardır hiç değişmeyen yalnızlığı, Kollarından tutup evime götürdüm, Geldiğimizi hiç kimse görmedi.

Gene kafamda bir sürü eksiler, artılar. İçimde gecelerin kahrı. Yalnız ben ağlarım, ağlamaz martılar...