#tecrübe

Örnekler insanlığın okuludur ve onlardan başka hiçbir şeyden öğrenilemez.

Dünya “değişim” diye ayaklanırken burada “tecrübe”, siyasette aranan hasletlerin en kıymetli tahtına yerleşiyor. Yaşlıya talep, yurt sathındaki muhafazakârlaşmanın, değişim kaygısının bir gizli yüzü, bir yan ürünü olarak zuhur ediyor. Ve “siyasetin ihtiyarlar heyeti”nin, “yaşamını değiştirme iradesi göstererek”, işbaşı yaptığı Türkiye, kendine yeni bir yön verme iradesini kaybediyor. İhtiyarlıyor; bir gençlik bayramının arifesinde...

Yüzeye çıkmadan nefes alıyorsam ve hâlâ dipteysem o zaman bu bir yanılsamadır.

Okullarda herşey öğretiliyor, ama "hayat" öğretilmiyordu.

Akıllı insanlar, başkalarının hatalarından ders alırlar.

Bazı şeyleri hiç sınamamak daha iyi bana kalırsa.

Tecrübe acımasız bir öğretmen olabilir. Ama öğrenirsin. Hem de öyle bir öğrenirsin ki!

Deneyim: En acımasız öğretmen odur. Fakat en iyi öğretmen de odur.

İzin verirseniz, geçmiş geleceğinize rehberlik edecektir.

Havanın değiştiğini haber veren genç uzuvlar değildir; bunu evvela ihtiyar kemikler sezerler.

Her tarafta beni izleyen gözleri görür oldu gözlerim, Gözledikçe alemi gelişmekte sözlerim.

Hayatımda pek kazanmadım ki kazanmasını öğreneyim. Ama kaybetmesini, hem de şahane kaybetmesini öğrendim.

Elbette acı çekerek insan çok şey öğrenir. Ne yazık ki, acı çekmek öğrendiklerimizden yararlanacak güç bırakmaz bizde. Bir şeyi sadece bilmek, hiçten de az bir şeydir.

Acı çekmiş hiç kimse artık eskisi gibi değildir.

Gerçek bilgi, disiplinli ve denenmiş bilgidir.

Yeryüzünde kaldığı bunca yıl boyunca yaşayıp gördüklerinin onda uyandırdığı düş kırıklığının dönüştüğü bir kayıtsızlıktı bu.

Varlığın değil yokluğun değerini bilir insanlar. Mutluluğun değerini bilenler, mutsuzluğu tatmış olanlardır. Onları mutlu etmek çok daha kolaydır.

Gökyüzünün başka rengi de varmış! Geç farkettim taşın sert olduğunu. Su insanı boğar, ateş yakarmış! Her doğan günün bir dert olduğunu, İnsan bu yaşa gelince anlarmış.

Ben eskiden aşkın ömür boyu sürebileceğini düşünürdüm ama artık bu konudaki düşüncelerim çok değişti. Justin'den sonra anladım ki insanlar gibi aşk da değişebiliyormuş.

Sadece çocukken güler insan, diğerleri palavra. Çünkü insan büyüdükçe komikliklere değil, acılara gülmeyi öğrenir aslında.

Yeterince uzun yaşarsan, hatalar yaparsın. Ama onlardan (hatalarından) öğrenirsen, daha iyi bir insan olursun.

Deneyimden daha güçlü bir öğretmen yoktur; ama öğrenme isteği bulunmadıkça deneyimden bir şey öğrenilemez.

Ben hiçbir zaman kendine yöntemler falan bulmuş biri olamadım. Ben her yeni oyun yazmaya başladığımda "acaba nasıl oyun yazılıyor" diye düşünüyorum. Her seferinde hiç oyun yazmamışım gibi bir havaya giriyorum sonra kendi kendime "saçmalama, yazdın bir sürü oyun, biliyorsun işte" diyorum. Ama genelde okyanusun ortasına uçaktan atılmışsın gibi bir durum oluyor.

Deney, okulların en gelişmişidir, o okulda aptallar bile bir şeyler öğrenir.