#tecrübe

Deneyim düşüncenin, düşünce ise eylemin çocuğudur.

Tecrübemiz çoğu zamanlarda göstermektedir ki, insanların en az söz geçirebildikleri şey, kendi dilleridir.

İçinde yaşanmayınca tehlikelerin derinliği galiba anlaşılamıyor.

Gözle görmek bir şeyi duymaya benzemez.

Biri sana sırtını çevirirse üzülme, böylece dostunla düşmanını ayırt etmiş olursun.

Başkalarının acılarından, geçmiş felaketlerinden ders alanlar, gerçekte mutlu kişilerdir.

Büyük acılar kadar bizi olgunlaştıran bir şey yoktur.

İnsanlara güvenilemeyeceğini zamanla öğrendim.

Sadece büyük acılar çekenler mutluluğun anlamını bilirler.

Genç insan, önce dol ki sonra rahatça taşabilesin.

Yaşlanınca kolay heyecanlanılmaz.

En tehlikeli dünya görüşleri, dünyayı hiç görmemiş olanların dünya görüşleridir.

Bütün yaşamımda tekrar tekrar, derinden derine korkutuldum... Artık beni hiç bir şey korkutamaz.

Bazen ayaktayken değil, düşerken öğrenir insan.

Acının ödülü tecrübedir.

Biz evvela kelimeleri öğreniriz; sonra yaşadıkça teker teker manâlarını.

İnsan ancak yaşadıktan sonra akıllanıyor, değil mi?

İnsanlık bazen birçok başarısız kalmış netice için üzülür. Ama başarıya ulaşmış nice gelişmeler vardır ki, bu gelişmelerin başarıya ulaşmasında, başarısız kalmış nice gelişmelerin etkin bir rolü vardır. Bu rol asla yabana atılmayacak tecrübedir.

Felaket gibi hoca az bulunur.

Felaket, zekayı eğitir.

Sonuçta övgü ve sövgüler arasında kaybolan bir tarihimiz vardı. Oysa tarih bir övgü ya da sövgü kitabı değildi, olmamalıydı, tarih bir toplumun ortak hafızası ve tecrübeler birikimi idi, geçmişin bilgi birikimi ve geleceğin umudu ile bugünümüzü anlamlı ve değerli kılabilirdik ancak.

Yemek pişirmek eski tavalar ile öğrenilir.