Dünyadaki herkes bir zamanlar çocuktu.

Acı insanı olgunlaştırıyor.

İnsan çocukluğunu gözleri ve dişleri birbirinden ayrıldığında kaybeder.

Kâğıt şapkaları ve tahta kılıçlarla dört yaşındayken hepimiz General'iz. Sadece bazılarımız bundan asla büyümez.

Dünyayı yeniden çocuk gözüyle görmek için, otuz yıl uğraştım...

Milyon tane kazık yiyince, bedenin zarar görüyor.

Sekiz yaşındayken, hiçbir şey senin işin değil.

Büyünce küçük bir çocuk olmak istiyorum.

Mutsuzluk, şüphesiz çok büyük bir öğretmendir, fakat bu öğretmen; derslerini pahalıya ödetir ve faydası da parasına değmez.

İnsan bir ömür boyunca, görmek istemeyeceği çok şeyi görebilir, çok eziyet çekebilir.

Hayatta insanın başına gelebilecek en iyi şey acıya alışıyor olmasıydı.

Ancak çocuklar, kolay zaman geçirdiklerini bilmeden, çok zor zamanlar geçirirler.

Ben sürekli kazık yedim, artık kazığı çok iyi biliyorum. Ama insanı geliştiren şeyler de o kazıklar maalesef. Köteği yedikçe insanın derisi güçleniyor. Kabuk bağlayan yara daha kuvvetlenirmiş. Mesela bir yerinizi kanatın orası kabuk bağladıktan sonra daha sertleşirmiş yani deriniz. Aynen o misal ben de arkadaşlarımı tanıya tanıya hayatı tanıdım.

Hayata ‘evet’ deme aynı zamanda acıya, işkenceye, eksikliklere, açlıklara, ölüme de ‘evet’ demektir.

Çocuktuk, başka bakardık Dünyaya Yaşam bu ya büyüdük.

Hep böyledir. Yanlış insanlar öğretir, yalnız insan olmayı..

Yaşlılık, derin bir iç çekiş, yanılmış bir çocukluk olmasın.

Hayat bize mutlu olma şansı vermedi sevgili.

Hayatta hiçbir şey olgun bir erkeğin ağlaması kadar yürek paralayıcı değildir.

Ancak acıya verdiğim değer kadar değer veriyorum hayata, onsuz edebilirim. Ama namus, benden çocuklarıma kalacağı için, yalnız onu savunacağım ben.