#ölüm

Mayın tarlası gibidir. Yürekler uzun zaman, Kimse ölmesin artık, Ölmesin uzun zaman.

Ölmek mühim değil ölmekten korkmuyorum. Yeter ki mezarıma şair diye yazınız.

Ölümü çaresizlik diye tanımlamayın bana. Ölüm kafes içinde çırpınan bir kuştur.

Belki bir sevda gibi unutur beni ölüm, Belki bir sevda gibi kaybolur kederim.

Ölü uykusu gibi geçmesin günler, Zaman mezar taşlarında yavaşlasın.

Hem ölüyüm, Hem diriyim, Yaşayan dört ölüden biriyim.

Vücudumun ölümden sonra gülmesi boşuna.

Yaşamak ölümden başka bir şey değilmiş.

Önce sussun bir silahlar. Ölüm sussun. Hayat konuşsun. Savaşın ölümü imzamdan, benimki de Barış’tan olsun.

Savaş generallere şeref, askerlere ölüm, tüccarlara para, fakirlere işsizlik getirdi.

Bizler toz ve gölgeden başka bir şey değiliz.

Bir kişinin ülkesi için ölmesi tatlı ve onurludur.

Mutlu bir yaşam sürdüğünü söyleyebilen birini pek ender bulabiliriz, Ve yaşamı dolu dolu yaşayan kişi, dünyadan hoşnut bir konuk gibi ayrılır.

Kötü bir dünya burası; onu pişmanlıkla terk etmemi gerektiren bir şey yok.

Ben acının bulunmadığı yere gidiyorum.

Vatan aşkını söylemekten korkar hale gelmektense, ölmek daha iyidir.

Barışta oğullar babalarını gömer; savaşta ise babalar oğullarını gömer.

Vakit insanın daima öldürmeye çalıştığı ama hep insanı öldürmekle sonlanan şeydir.

Bir sonraki yaşam fikrinin kökeni yoktur.

Ölümden sonra size ne olacağını düşündüğünüzde, doğumdan önce size ne olduğu üzerine de düşünün. Bir yere gitmeyi planlıyorsanız, zaten bir yerden gelmişsinizdir.

Geceleyin gözün ışığı söndüğünde, insan bir kandil yakar kendine; yaşarken ölüye dokunur uykusunda; uyanıkken uyuyana.

Doğanlar hem yaşamayı hem de ölümü kabullenirler ve arkalarında çocuklar bırakırlar; böylece ölüm yeniden doğar.

Aynı şeydir; canlı ve ölü, uyanık ve uyuyan, genç ve yaşlı. Çünkü öncekiler sonrakiler olur, sonrakiler önceki.

Aslında insanlar hiç ummadıkları ve geleceğine inanmadıkları ölümü beklerler.