#ölüm

Yaşamda bir an geliyor, tanıdığın insanlar arasında ölüler canlılardan çok oluyor. Ve beyin başka yüz hatlarını, başka ifadeleri kabul etmeye yanaşmıyor: Rastladığı bütün yeni yüzlere eski izlerin damgasını vurup, her birine en uygun maskeyi buluyor.

İnsan ümitlerini de mezara götürür.

Yaşam nedir ki? Beklersin, günler geçer, ölüm gelir ve hepsi sona erer.

Hayat zevkli, ölüm huzurludur. Sıkıntılı olan aradaki geçiştir.

Doktor bana 6 dakikalık ömrümün kaldığını söyleseydi, biraz daha hızlı yazardım.

Hayat sıkıcı ve anlamsız. Büyük umutlarla başlıyoruz, sonra çuvallıyoruz. Hepimiz bir gün büyük sorulara cevap bulamadan öleceğimizi keşfederiz. Hayatımızın gerçeğini farklı biçimlerde yorumlayacak dolambaçlı düşünceler geliştiririz, bedenimizle büyük şeylere, gerçek şeylere dair kayda değer bir bilgiye uzanmaksızın.

Yaşamak iğrenç bir yılgı öyleyse. Kimse ölümün karşısında, her şeyin bir hiç olduğunu bilerek yaşayamaz.

Bunca yaşamda ve ölüme bunca yakın, O yüzden hesaplaşamıyorum kimseyle, Koparıp alıyorum yeryüzünden kendi payımı.

İnsanın gerçek ölümü, hastalıklardan değildir; insanın insana yaptıklarındandır.

Sadece iki kez yaşarsın. İlki doğduğunda başlar ikincisi ise ölümün yüzüne baktığında.

Sürtük şimdi öldü.

Tanrım, sen de, biz de, hayat da, ölüm de, varlıkların hepsi de birbirinden karmaşık; içinden çıkılmaz, anlaşılmaz yüksek bir bilmeceyiz.

Ne iyi insanlar vardır ki azap içinde ölürler. Ne fena adamlar olur ki duymadan kalıbı dinlendirirler. Tabiat bu konuda çok saygısızdır.

Hayat gündüz ile geceden örülmedir, ama sonu, hep gecedir. Ve bu geçirdiğin gecelerden birinin sabahı olmayacaktır.

Ölüm, kokuşup çürümek ise doğum onun başlangıcı olan bir yaradır.

Bir insanın sonunda karşılaşacağı tabii sonuç bildiğiniz sebeplerden dolayı erken önüme çıktı.

Daha yeni üç kişi öldürdünüz. Bizi de öldürün.

Çok doğru düşünüyorum. Ölümüzü bile ... (teslim diyor ama anlaşılmıyor) etmeyeceğiz size. Evi yakıp kendimizi öldüreceğiz.

Bizim buradan ölümüz çıkar.

Bizim buradan ölümüz çıkar, ölümüz.

Deli onlar, tamam ben konuşmuyorum artık, benim ancak, benim ölüm çıkar buradan, ancak ölüm çıkar, çocuğunda ölüsü çıkar, onların da ölüsü çıkar.

Farkında değilsiniz günler geçiyor. Dün komşu kadını tabuta koyup götürdüler. Ölmek güzel aslında yaşamak daha güzel.

Ben nisan aylarını çok severdim, Oysa geçip gitti nisanlar, Beni öldürdüyse insanlar öldürdü, Yaşattıysa insanlar.

Gün olur alevlenirim, Gün olur sönerim, Bir gün öldüğümde şiirle süslenmiş tabut isterim.