Bizim buradan ölümüz çıkar.

Bizim buradan ölümüz çıkar, ölümüz.

İntihar, eylemsiz ölümdür.

Beni Öldüremeyeceksiniz!

Ölüm düşüncesi izliyor beni. Gece gündüz kendimi öldürmeyi düşünüyorum. Bunun belli bir nedeni yok. Yaşansa da olur, yaşanmasa da. Bir kaygı yalnız. Beni, kendimi öldürmeyi denemeye iten bir kaygı.

Yaşadığım sürece; işkence, cezaevi yada ölüm korkusunu fikirleştiren insanlardan olmadım. Ve asla da olmayacağım. Onlara ise, sadece acırım.

Şimdi ölüm çok kolay uğrayabilir bana! Ama ben yaşayabildiğim sürece ölümü karşılamaya gitmemeliyim.

Hayır, hiç kimse intihar kararına varmaz. İntihar bazılarında birlikte bulunur. Onların yaradılışında mevcuttur ve onun elinden kaçamazlar. İşte bu alın yazısının hakimiyet gücü vardır.

Ben istediğim yaşadım, istediğim gibi ölüyorum. Benim durumumun böyle olacağını biliyordunuz. Geç bile oldu. Daha önce olabilirdi. Üzülmeyin, ağlamayın. Ben çok iyiyim. Hepinizi kucaklıyorum herkese selam.

Savaşarak ölmek kahramanların, intihar etmek korkakların imtiyazıdır.

Günah çıkarmanın en kestirme yolu intihar etmektir. Zaten intihar da itirafın ta kendisidir.

Er ya da geç öleceğim, ama emekli olmayacağım.

Eğer uğrunda ölmeye hazır değilseniz, 'özgürlük' kelimesini lûgatınızdan çıkarın.

Yalnız savaşmayı değil, ölmesini de biliyoruz!

Hayatta büyük olmanın tek yolu, ölümden önce geri çekilmeyeceğinin bilincine sahip olmaktır.

Deli onlar, tamam ben konuşmuyorum artık, benim ancak, benim ölüm çıkar buradan, ancak ölüm çıkar, çocuğunda ölüsü çıkar, onların da ölüsü çıkar.

Tamam tamam, ben gelmeyeceğim. Çocukların gözlerinden öperim. Selam söyle.

Ben Heinrich Himmler!

İki şeye hakkım olduğuna karar verdim: Özgürlük ve ölüm. Birine sahip olamazsam ötekini isterim çünkü hiç kimse beni canlı tutsak edemez.

Ya özgür olacağım ya da öleceğim!