Birhan Keskin

Her şeyden öte öyle sevdim ki ben seni Yoluna baş koymak diyoruz Biz barbarlar buna.

Kolaydır inanmak kadar inanmamak da. İster sal kendini dünyaya, ister kal yanımda.

Dünya ne ki sevgilim benim sana yaptığım kubbe yanında? Düşsün, olsun, bırak, içinde yıldızlar patlıyor.

Çocukluğun o uzak, yarı gölgeli bahçesi gibi bir yerdeydim ben. Kimse kimseye, göz göze nasıl bakar bilmezken. O benim gözlerime niye öyle nasıl öyle bakmıştı ki, ben sağ elimle kalbimi yoklamıştım.

Ben zaten o ilk acıyla ölmediğimde çok gücenmiştim hayata.

Bilme, tanıma beni. Merdivenleri üçer beşer çıkmanın sevinci yok içimde.

Bak, bütün tınılar isyan. Bütün kemanlar gece. Duysana, kopuk ve uzak bir şeyler var aramızda. Ya beni bırak, ya sarıl bana.

Benim de söyleyemediklerim var. Hiç söyleyemeyeceğim onları belki de...

Dünya yordu bizi.

Günler öylece kendi kendine geçsin diye bir camın arkasında durdum. Bana dokunmasın hiçbir şey, hiçbir şey yarama merhem olmasın iyileşecekse, hiçbir şeysiz iyileşsin diye bir camın arkasında durup akan hayata ve zaman baktım.

Hayatımda ne varsa şiirimde de o var.

Kılı kırk yardım, altını üstüne getirdim ve işte en geniş cümlem: İçimi açtım sana. İçini açmak için.

Dünya soğur, akşam serinlerken, benim sensiz sevinecek bir şeyim yok.

Sevgilim sabahın erkenini seviyor, ben geceyi ve esmerliğini onun

Ben bir Divan şairi değilim ki sevgilim, Sana bercesteler düzeyim Yine de giderayak gözlerine, ellerine, ayaklarına Tutulmuşluğumu herkes bilsin isterim.

Aşk, iki kişi arasında asla eşitlenmeyendir.