Yanlış insanlara doğruyu anlatmaya çalışmanın bir anlamı yok.

Sahnede ya ağlar gibi yaparsın ya da gerçekten ağlarsın. Ben ağlamayı seçiyorum. Gibi yaparsanız, seyirci de sizi seviyormuş gibi yapar.

Ben hiç gülmedim demem; güldüm. Güldüm ama şöyle içten, candan gülmedim.

Bir kere 'hayır' dedim diye asla 'evet' dememişim gibi davranıyorsun.

Sadece söylemek zorunda olduğum şeyleri dinleyecek birini istiyorum.

Anlaşılmak bir lükstür.

Her zaman, en samimi itiraflarda, bir sessizlik köşesi vardır.

Sesi yüreğinde duymazsan söyleyecek sözün kalmaz.

Beni anlamalısın. Çünkü ben kitap değilim, çünkü ben öldükten sonra kimse beni okuyamaz, yaşarken anlaşılmaya mecburum.

Pek çok kimse açık yürekliliği her zaman sertlik sayıyor.

Gerçekten yüreğinden geçenleri söyleyebilen ne kadar az insan vardır!

Dinlemesini bilmek de bir sanattır. Birisi konuşurken onun sesinin akışını can kulağıyla dinlerim. Samimiyetini anlıyorum böylece.

Dünyanın gösterişli halleri, yapmacık çıkarcı insanları çekmiyor dikkatimi..Bana bi parça; yüreği güzel, samimi insan lazım.

Gözlerini kaçırarak "seni hiç sevmiyorum" demekle gözlerinin içine bakarak "seni çok seviyorum" demek aynı şeylerdir.

İçten düşün.

Tutkular itiraf edildiklerinde hem şiddetleri artar, hem de yatışırlar. Sevdiklerimize söylediklerimiz ve söylemediklerimiz arasında bulunacak bir orta yol, belki de başka hiçbir alanda bu kadar arzu edilir bir şey değildir.

Sözleriniz yürekten gelmedikçe, hiçbir zaman iki kişiyi birleştiremezsiniz.

Başarının sırrı içtenliktedir.

Biri sizi en azından dinliyorsa, durum o kadar da kötü sayılmaz.

Yalnızlık başkalarından uzak yaşamak değildir, söylediğin şeylerin başkalarına uzak, anlamsız, anlaşılmaz gelmesidir.