Demek ki biz zavallı insanlar kalplerimizin elinde birer oyuncaktan başka bir şey değiliz.

İnsan kafasız yaşar da, kalpsiz yaşayamaz.

Kin, insana akıllı işler yaptırıyor.(Ulucanlar Merkez Cezaevi, 28 Temmuz '88)

İçin içine sığmadığında, taştığında sen senden bariz, hayat durur kalbinle beraber.

Bana öyle geliyor ki, fakir olduğunu bilen, bunu da söyleyen bir insanda, özel bir duygu, böbürlenme gibi bir şey vardır.

Bir duygu, anlaşılmıyorsa, duygu değildir zaten.

Benim en güzel düşlerim içimde kaldı.

Sevmek insanın en büyük acısıdır.

Hayata tepeden bakarsan insanların sadece tepesini görürsün. Hayata daima insanlarla aynı mesafeden bak. O zaman onların hem yüzünü, hem kalbini görürsün.

Son kadeh içilmiş, Son söz edilmişti. bir düşünce sardı hepsini.. Bir hatıra, Bir hırs, Bir kıskançlık, Bir yanıltı, Bir kardeşlik, Bir yanlışlık, Bir kin, Bir ümid, Bir şey.. İnsana ait.

İnsan kendinden de kaçamazdı ya. Yerini değiştirirsin, duygularını değiştiremezsin.

Kusursuz insanın benliği yoktur.

İnsan alemde hayal ettiği müddetçe yaşar.

İnsan en çok sevmesi ve sevilmesi engellendiği zaman nefret eder.

İnsanın dünyası anlamlar evrenidir. Bu dünya, belirsizliklere, çelişkilere, çılgınlıklara veya şaşkınlıklara katlanabilir, fakat anlamsızlığa asla.

Kainat senin içinde. Sen de kainatın içindesin.

Acı duymak gülmekten iyidir, zira acı insanın yüreğini arıtır. İnsanları diri diri gömercesine kilitleyip çevrelerinde duvarlar örenin ne olduğu bilinmez ama yine de bir takım duvarların, tel örgülerin, demir parmaklıkların varlığı hissedilir. Bütün bunlar bir kuruntu, bir hayal midir? Sanmıyorum.

Kalp boşaldıkça kese dolar.

Bir duygu her zaman, varoluş gücümüzde bir artış ya da azalıştır ve bundan başka da bir şey değildir.

Cehennem, insanın kendi ciğeri