Bir sevgiyi anlamak, bir yaşam harcamaktır... Harcayacaksın!

Neden yorgunsun sorusuna cevap aramaktan ve bunu sormasınlar diye gülümsemekten yoruldum...

Kapı Ben’im. Bir kimse benim aracılığımla içeri girerse kurtulur. Girer, çıkar ve otlak bulur. Hırsız ancak çalıp öldürmek ve yok etmek için gelir. Bense insanlar yaşama, bol yaşama sahip olsunlar diye geldim. Ben iyi çobanım. İyi çoban koyunları uğruna canını verir.

Bir kerpiçim de olsa, satar yine şarap içerim.

Yorgunum. Verebileceklerimden, veremediklerimden yorgunum. Biriktirdiklerimden. Bir alsalardı, o yürekliliği gösterselerdi.

Birdenbire çok yorulduğumu, taşıyamayacağım kadar yaşantı üstlendiğimi ölürcesine algıladım. Kitapsız, sanatçısız, tartışmasız bir yaşamın özlemi sardı benliğimi.

Artık çok yoruldum. Hiç bir şey yolunda değil. Ve ben bütün olanları bir kenara atıp herşey yoluna gidiyormuş gibi davranamıyorum.

Yaşamda en yüksek bedel, sevginin korunması için ödenir.

Hayat dediğin uzun bir yorulma sürecidir.

Ama artık benim sana kadar yetiştirecek ne sesim, ne halim kalmıştı.

İnsan iki ucundan yanan bir mum gibi olmalı!

Gölgesinde asla oturamayacağını bilerek ağaçlar diken bir insan, en azından yaşamın anlamını çözmeye başlamıştır.

Oysa, emek vermeden insanca bir yaşam elde edilemez.

Emek sarf etmeden insanca bir yaşam elde edilemez.

Ülken için bir mücadeleye girmediysen, sen öldüğünde de hiç yaşamamış olacaksın.

Hareket gerçekliktir, çünkü hareket yaşamdır, gerçeklikle yaşam ise aynı şeydir. Yaşamın en temel öğesi emek olduğuna göre gerçekliğin de en temel öğesi demektir; gerçekliği en şaşmaz biçimde belirleyen şeyse onun akla dayalı oluşudur.

İnsan yorgunsa eğer ve ertesi sabah uyanması için bir sebebi varsa yaşam ne güzeldir diye düşünüyor.

Bir insanın uğruna öleceği bir şeyi yoksa, yaşamaya da hakkı yoktur.

İnsanın artık korkmayacak kadar yorgun olduğu bir nokta vardır.

Solup gitmektense, yanmak daha iyidir.