Soluk Alamadıkları için öldüler. Gönüllere gömüldüler.

Siyah bir ışık görüyorum.

Süpürün beni.

Ben iki kez ölmek istemem. O kadar sıkıcı!

Septisemi, verem, kanser hep boş lakırdı. İnsanı öldüren illet: SIKINTI. Öteki hastalıklar bunların görünüşleridir.

Ya duvar kâğıdı gidiyor, ya da ben.

Yaşlılık, sonlanmasını istemeyeceğiniz tek hastalıktır.

Bir insan kendi ölümü ile değil, kendisini sevmiş, yahut sadece tanımış en son insanın da toprağa düşmesiyle ölür.

Yaşamak on altı saatlik acımızı uykuyla yatıştırdığımız bir hastalıktır. Uyku geçici bir çaredir. Ölüm ilaçtır.

Hekimler niçin bana kıydınız?!

Hadi oradan. Son sözler yeterince doğru söz söylememiş aptallar içindir.

Hoşçakal de Pat, hoşçakal de Jack ve kendine hoşçakal de, çünkü hoş bir adamsın.

Bu menenjit değil mi?

Her şey bitti, artık çok geç.

Ağlayacak bir şey yok.

Yüce tanrım ve ölümümün şahitleri: Filozof olarak yaşadım Hıristiyan olarak ölüyorum.

Hadi oradan. Son sözler yeterince doğru söz söylememiş aptallar içindir.

Bu yeryüzündeki son gün. Memnunum.

Ölüm, biz insanların hep ötelediği, halı altına attığı bir şey. Ancak doktora gittiğinizde tasdikli kâğıdı size gösterdiğinde şap gibi kalıyorsunuz.

Dünyada, öleceğini bilerek yaşayan tek varlık insan. Bunu ötelemeyi de beceriyor insan. Hastalıkla, bu gerçekle yüzleşmek durumunda kalıyorsunuz. İki seçeneğim vardı: Ya acıya katılıp, kendimi yok etmek; ya da yaşama dört elle sarılmaktı. Ben, içimdeki “Tanrısal” güce sarılıp, sonuna kadar yaşamayı seçtim.