Ölümü ilk kez sevdiğimiz birine elini koyduğunda anlıyoruz.

Gerçeğimiz ne olursa olsun, sevdiğin birini yitirmenin kederi, onulmaz bir şey. Gerçek, içtenlik, güç, tatlılık, hiçbir şey acıyı dindiremiyor...

Beni unutursunuz! Ölüler canlılara arkadaş olamaz...

Hayatımıza sevdiğimiz hayvanlar girer çıkar. Anıları kalır.

Her şey geçiyor ama bazı şeyler unutulmaz.

Annem Âmine'den sonra, annem benim Ümm-ü Eymen'dir; Ümm-ü Eymen benim ailemden kalan yâdigârdır.

Ölünceye kadar seni bekleyecekmiş, Sersem. Beni seni beklerken ölmem ki... Beklersem.

Ben ölseydim, o belki ağlardı. Ama o ağlasaydı, ben ölürdüm.

John, halen verdiği mesajla yaşıyor. Bazıları onu öldürdüğünü sansa bile.

Midem ekşiyor, kulaklarım uğulduyor, adını bilmediğim bir rüzgâr yalıyor ensemi. Yüzümdeki ifadeden rahatsız olduğu belli, gözleri bulutlanıyor bir anda, sesi boğuklaşıyor. O ses tonu gerçek, biliyorum. Çünkü ben en çok sesleri hatırlıyorum; o gün de, bugün de!

Seni togrulug ile sevdi çün kim ey sehî-kâmet
Ölürse meşhed-i Yahyâda bitmez bir giyâh eğri

Küçük bir hayvanın ölümü bile olsa, ölüm işte.

İnsanın aklına ne hatıralar geliyor!

Sadece bedenleri, şekilleri, görüntüleri sevenlere ne yazık! Ölüm her şeyi yok edecek. Ruhları sevmeyi deneyin.

Huzurla ölmek istiyorsanız sevmeyiniz.

Bir şeyin birdenbire yerinde olmaması, ama aynı tiktakın sürüp gitmesiydi ölüm.

Birileri gidiyor, dönmüyordu; birileri ölüyor, bulunmuyordu.

Uzun süredir hayvan gibi yaşıyoruz ama bir melek gibi öleceğim; Tanrı ile yüz yüze geldiğimizde ne denli sevdiğimiz ölçüsüyle yargılanacağız Sevgi kendini kurban edebilmektir.

Ölülerin iyiliği dışında hiçbir şey söylemeyin.

İnsan yetim kalmak ve arkasında birkaç yetim bırakmak üzere doğar.