Yolculukların sonu eve dönüştür.

Her gezen kaybolmaz.

İstediğin yere, istediğin zamanda gitmek, hayatın en büyük özgürlüğü değil midir?

Yolculuğun ruhu özgürlük, mükemmel özgürlük, düşünmek, hissetmek, beğenilmek üzere yapmaktır.

Gerçek sanatçının evi, sahnesidir.

Günümüzde insanın evindeyken kendini evinde hissetmemesi bir ahlak sorunudur.

Seyahatler çekiyor içim.

Yuva, gitmek zorunda kaldığınızda, sizi içeri almak zorunda oldukları yerdir.

Belirli bir yolum yok ama ayaklarım var. Günahlarıma hayranım.

İnsanın evi gönlünün bağlı olduğu yerdir.

Ev kafanın içindedir. Geriye kalan her şey sadece coğrafi terimlerdir.

İyi bir gezginin amacı bir yere varmak değildir.

Takma kafana, tek başına yola çıktıysan, kimse sana hesap soramaz, yanlış yolda yürüyorsun diyemez.

Bilge bir insan kendini keşfetmek için seyahat eder.

Amaçsızca gezinen ya da yoldan çıkan, kaybolmuş sayılamaz.

Trenlerle yolculuk etmeyi çok severim. Evlenince artık cam kenarında oturmak zorunda kalmazsınız.

İnsanın dönüp gidebileceği bir yere ihtiyacı oluyor.

Ama insan kendini ev sahibi olarak görmedikten sonra yüzlerce evin tapusunda ismi yazsa neye yarar?

Özgürlük bence, bu sonsuz yolculukta bir sonuç değil, bir başlangıç noktasıdır: Daha mutlu ve daha yaratıcı olmanın olanaklarını çoğaltan bir başlangıç.

İnsan ne diline ne de ırkına aittir: İnsan sadece kendine aittir, çünkü o özgür bir varlıktır, ahlaki bir varlıktır.