Yol, evimdir benim.

Amaçsızca gezinen ya da yoldan çıkan, kaybolmuş sayılamaz.

Artık yabana doğru yürüyorum...

İstediğin yere, istediğin zamanda gitmek, hayatın en büyük özgürlüğü değil midir?

Bu yolculuk benim insanlığımı bulma yolculuğumdu.

Ne iş mi yaparım..? Yolculuk ederim. Göğe bakarım..

Yolculuğun ruhu özgürlük, mükemmel özgürlük, düşünmek, hissetmek, beğenilmek üzere yapmaktır.

Gezmek, mutlaka uzağa gitmeyi gerektirmez; tarihe ve beyinlere yapılan seyahatler büyüleyici olanlardır.

Seyahatler çekiyor içim.

Yabancı diyar yoktur; yabancı olan sadece yolcudur.

Gidilmeyene giden ol, aradığını bulan ol, canın sıkıldıkça yok ol, bazen, biraz; gez!

Belirli bir yolum yok ama ayaklarım var. Günahlarıma hayranım.

İnanın tarih kitaplarını içiyorum ve bazı konularda uzmanlaşmış durumdayım. Mesela Eski Mısır ve Tudor İngiltere’si konularını çok fazla okuyorum. Yaptığım yolculuklarda da yerinde değerlendiriyorum. Mesela bu yüzden İngiltere ziyaretim bir Tudor ziyaretine döndü. Geçmişte yaşananlar ilgimi çekiyor. Bir yere ziyarete gittiğimde oradaki asırlık taşlara dokunuyor, bu taşlara kimler dokundu, bu yollardan kimler geçti diye düşünüyorum.

Bir kitap yazmak, yavaşça kendini tanımaktır.

Kimse bana inanmayacağı için, gördüklerimin yarısını bile anlatmadım.

Bilgelik bizi bulmaz; Başka birinin bizim yerimize çıkamayacağı bir yolculuğun ardından onu biz buluruz.

Gerçek yolculuk, aynı gözlerle yüz değişik ülkeyi dolaşmak değil, aynı ülkeyi yüz değişik gözle görebilmektir.

Gerçek bir keşif yolculuğu yeni topraklara ulaşmak değil, eski olanı yeni gözlerle görmek demektir.

Seyahat etmek hayatın en üzücü zevklerinden biridir.

İyi bir gezginin amacı bir yere varmak değildir.