Yaşlanmak bir dağa tırmanmak gibidir. Çıktıkça yorgunluğunuz artar, nefesiniz daralır ama görüş açınız genişler.

Ölüm, hayatın bizden yüz çeviren tarafıdır.

Yıllar geçtikçe yaşlanmıyoruz, her gün daha yeni oluyoruz.

Ben sürekli kazık yedim, artık kazığı çok iyi biliyorum. Ama insanı geliştiren şeyler de o kazıklar maalesef. Köteği yedikçe insanın derisi güçleniyor. Kabuk bağlayan yara daha kuvvetlenirmiş. Mesela bir yerinizi kanatın orası kabuk bağladıktan sonra daha sertleşirmiş yani deriniz. Aynen o misal ben de arkadaşlarımı tanıya tanıya hayatı tanıdım.

Hep böyledir. Yanlış insanlar öğretir, yalnız insan olmayı..

Neden bu kadar karamsarsın? Sen neden değilsin? çevrene bakmıyor musun hiç?

Acı insanı olgunlaştırıyor.

Ben hep ileriye ve geleceğe bakarım, ömrümün geri kalanı orada saklıdır.

Ne yazık ki, birisi tecrübe kazandıkça, gençliğini kaybediyor.

Anlamadan yaşanıyor da yaşamadan anlaşılmıyor.

Hayat bizi resmen dört işlemle sınar; gerçeklerle çarpar, ayrılıklarla böler, insanlıktan çıkarır ve sonunda topla kendini der.

Merdivenin basamağı, üstünde dinlenmek için değil, kişinin daha yukarılara tırmanmasını sağlamak üzere ayağını bir süreliğine dayaması için vardır.

Deney, öğretmenlerin en iyisidir; yalnız okul masrafı ağırdır.

Nasıl oluyor, vakit, bir türlü geçmezken, yıllar, hayatlar geçiyor?

Yüzünde toprak kokusu olanın alnında çakıl izi bulunması doğaldır.

İnsan vücudu bir kere yenilen tek ordudur.

Her bulduğun pullukta sorunu ya da umudu toprakta arama.

Yaşlandıkça filmleri daha çok devinen birer mucize olarak görüyorum.

Hayat size beklentilerinizin çok ötesinde bir düş sunduğunda, sona geldiğinizde üzüntü duymanız mantıklı değildir.

Işığı ve karanlığı, savaş ve barışı, yükselme ve çöküşü deneyimlemiş kişidir gerçekten yaşamı tecrübe etmiş olan.