Ağlamak, öfke, delice nefret, doruklarda aşk, doyumsuz sevinç, kahreden keder, kısaca hayat ve nefesindir.

Bazen, sırf ağlamaya yer kalmadığı için gülersiniz.

Mizah, neredeyse her zaman makyaj yapmış öfkedir sanırım.

Nereye baksam utanacak bir şey var. Ama utanç da diğer şeyler gibi; insan onunla uzun süre yaşadığında mobilyalarından biriymiş gibi alışıyor.

Çaresizlik umutsuzluğa yol açar.

Yok derdümüze ölümden özge dahı çâre Hâsıl bu ki mihnet-zede bî-çâre-i ışkuz

Seni hasta eden dışarıda yağan yağmur değil, içine yağan yağmur.

İnsanın avaz avaz bağırmak istediği anlar oluyor.

Yapayalnızdım; yanımda kederimi dağıtacak, beni en korkunç hayallerin sarsıcı ağırlığından kurtaracak hiç kimse yoktu.

Öfke buz gibidir, havalar ısınır ısınmaz hemencecik erir gider!

Yüksek sesle dünyanın bütün güçlerine cehennem azapları diledim.

Sevincin de kederin de kaynağı insanın kendi içidir.

Bir siktirin gidin... diyeceğim de, söylenmiyor.

Başkalarının mutsuzluğunu dindirmek için yapabileceği hiçbir şey yoktu, hele kendi mutsuzluğu için, hiç.

Söyleyecek çok şey vardı ama söylemenin yolu yoktu.

Ağlayabilirdim, ama neye yarardı?

Her şey beni üzüyor, üzmek için birleşmiş!

Bir şeylere üzülüyorsam, tuvalete gitmem gerekse bile gitmem. Üzülmekten gidemem. Üzülmeyi bırakıp gidemem.

Hiç kimse intikama kadın kadar sevinemez.

Mutluyken söz, üzgünsen cevap, öfkeliysen karar verme.