Vicdan azabı, insanın içinde bir cehennemdir.

Kapanmayan tek yara vicdan yarasıdır.

Izdırapların en büyüğü kendi kendini suçlu görme duygusudur.

İnsan, ağırlığını bile bile bir günah işlemeye hazırlandığı zaman, çirkince isteklerine yenilmesinden bir iğrenme duyar; ama vicdanını saran büyük isteği de silkip üzerinden atamaz.

Ne zaman hayattan zevk alacak olsan, bir başkasının hayatını yok ettiğin aklına gelecek.

Vicdanım öyle ağır çekiyor ki bedenimi taşımakta zorlanıyorum.

Suçluluk, belli belirsiz bir huzursuzluk ya da şüpheden farklıydı, ne de olsa yaşanmışlıklara dayanırdı.

Başkasının kalbini kırarken sizinki daha çok acıyor.

İnsan, doğası gereği kime zarar vermişse ondan nefret eder.

İnsanın vicdanı hatırladığı müddetçe hiçbir hata unutulmuş değildir.

Acıların en acısı kendi kendimize çektirdiğimizdir.

Kendini boşuna harcamış olur insan, dilediğine ulaşıp da sevinç duymazsa. Yıktığın hayat kendininki olsun daha iyi, yıkmakla kazandığın yapmacık bir mutluluksa.

Ölçüsüz isteklere kapılmış, kibirle başkalarını hor görmüş, zorbalıkla zaferler kazanmış, kalleşçe ihanet etmiş, namussuzca kazanç sağlamış, sınırsız bir açgözlülük göstermiş, utanmazca savurganlıklar yapmış kişi, kaçınılmaz olarak korkar kendi belleğinden.

İnsan ilerde utanmamalı, yaptıklarından...

Ceza kaldırılabilir; ama suç insanın içinde sonsuza kadar yaşar.

Vicdan, hareketlerimizin hemcinslerimiz ve dolayısıyla kendimiz üzerinde tesir yapabileceği şuurudur. Vicdan azabı ise hareketlerimizin, muhitimizin kin ve nefretini üzerimize çekebileceğini düşünerek hissettiğimiz korkudur.

Ceza kaldırılabilir; ama suç insanın içinde sonsuza kadar yaşar.

En iç, en içten, en içteki sesine bile aykırı düşebilir mi kişi? Düşer...

Pişmanlık alışkanlığın öldürdüğü geçici bir duygudur. İşlenilen tek bir cinayet vicdanımızı sızlatabilir. Ama cinayet çoğalınca, onlarca yüzlerce kez tekrarlanınca vicdan susar.

İnsan ateşi görünce tövbenin kıymetini anlayacak.