Yokluk, varlığın en yüksek şeklidir.

Hiç, var olanın içindedir.

Her şey hiçbir şeydir, hiçbir şeyse her şey değildir.

Henüz var olmayan hiç var olmayacak anlamına gelmez. Öyleyse yok olan vardır. Var olan ise yok olmaya mahkûmsa, var olan yoktur.

Aynı anda var olan ve aynı anda yok olan bir şey varsa o da zamandır. Zaman, hem var hem yoktur; yokluğu anlamsızlaştırandır.

Var olduğumuz sürece ölüm ortada yoktur; ölüm geldiği anda da biz artık yokuz.

Varlığı çoğaltan şey onun yokluğudur.

Biz varımızı ortaya koysak, yokumuzdan utanırız.

Evet, zaten aşk da... Doğal olmayan bir duygudur.

Duyguları ucundan tutan teknoloji insanlarının, bu hayatın her zerresine yayılmış kuru görüntüler ve baştan savmalık içinde aşk yaşamaları mümkün değil. O nedenle bazı özel kişilikler dışında gençlerin ‘aşk’ diye yaşadıkları bir şuursuzluk hali.

Bazı şeyleri sana yazdığımı düşünüyorsan, yanılıyorsun. Hepsini sana yazıyorum…

Aşktan utananlar

Ey sevginin sırlarından habersiz yaşayanlar, bilin ki tüm varlığın baş kaynağı sevgidir, sevgi.

Ete kemiğe büründü, Yunus deyu göründü.

Yoksun diye yoksunum sanıyorlar şimdi
Oysa adın bende
O kadar fazlayım ki.

‘Yok’ dediğimiz de esâsında ‘vardır’. ‘Yok’ olaydı, ondan zâten bahsedemezdik. ‘Yok’un dildeki kullanım anlamı, bir şeyin, haddızâtında varolmuş olup artık olmamasıdır.

Yeniliyor, tüketiliyor olmanın da bir zevki vardır.

Kendini hafifçe korkutma ve öylece tutmayla, şiddetle korkarak ondan kurtulmanın verdiği bir mutluluk vardır.

Aşk, kendi ölümünün lezzetidir.

Nefret, başarısızlığa uğramış sevgidir.