Aynı anda var olan ve aynı anda yok olan bir şey varsa o da zamandır. Zaman, hem var hem yoktur; yokluğu anlamsızlaştırandır.

Var olduğumuz sürece ölüm ortada yoktur; ölüm geldiği anda da biz artık yokuz.

Yokluk, varlığın en yüksek şeklidir.

Var olduğunda yok, yok olduğunda var olan şey aşktır.

Hiç, var olanın içindedir.

Her şey hiçbir şeydir, hiçbir şeyse her şey değildir.

Varlığı çoğaltan şey onun yokluğudur.

Milyonlarca yıldan beri insanı koruyacak, onun yanı başında olacak; sıkıntıya, bunalıma uğrayınca ona yardım edecek bir “Tanrı” hiçbir yerde yoktur! Olsaydı, şimdiye dek çoktan gelirdi bu Tanrı!.. Milyonlar, milyonlarca yıl varolmayan; şimdi de varolamaz!

Biz varımızı ortaya koysak, yokumuzdan utanırız.

Yoksun diye yoksunum sanıyorlar şimdi
Oysa adın bende
O kadar fazlayım ki.

Bir şeyin birdenbire yerinde olmaması, ama aynı tiktakın sürüp gitmesiydi ölüm.

‘Yok’ dediğimiz de esâsında ‘vardır’. ‘Yok’ olaydı, ondan zâten bahsedemezdik. ‘Yok’un dildeki kullanım anlamı, bir şeyin, haddızâtında varolmuş olup artık olmamasıdır.

Yokluğu bilmeyen, varlığının kıymetini bilemez.

İnsan, büyük bir hayretle, binlerce yıllık varolmayıştan sonra birdenbire var olduğunu görür; bir süre yaşar; ve sonra yeniden yok olması gereken aynı oranda uzun zaman gelir.

Hayat kısa, yıllar ise uzundur.

Herhangi bir varlığa yokluk yükletilemez.

'Genç olmak' insanın uzun zamanını alır.

Yaşlanmak, olabilirliğin azalmasıdır.

Sonsuzluk, mümkün olanı kaçınılmaz olana dönüştürür.

Yokluk büyük varlıktır azizim, yeter ki fark edebilesin.