Evet, zaten aşk da... Doğal olmayan bir duygudur.

Bazı şeyleri sana yazdığımı düşünüyorsan, yanılıyorsun. Hepsini sana yazıyorum…

Aşktan utananlar

Nefret, başarısızlığa uğramış sevgidir.

Aşk, insanın sahip olmadığı bir şeyin eksikliğini hissetmesi ve onu arzulamasıdır...

İnsan sevince aptallaşır.

Biz erkekler daha çok söyleyebilir, daha fazla yemin edebiliriz; Ama gerçekte gösterişimiz, duygularımızdan üstündür. Çünkü; her zaman yeminlerimizde cömert, ancak aşkımızda samimi değiliz.

Sevmek denen şeyin rolü bu kadar insanı yakıp titretecek bir şey olursa kendisi kim bilir neydi?

Bizim ihtiyacımız olan kuşak Z kuşağı, Y kuşağı değil, "Teknofest" kuşağıdır.

Teknoloji bağımlılığı bizi gerçek olmayan bir dünyaya hapseder.

Şimdi biliyorum, ne olduğunu Sevginin. Nunc scio quid sit Amor.

Aşkın tam bir tarifi yapılamaz. Şiir de böyledir. Yapılmış ve yapılacak tariflerden her biri, denizden alınmış bir kova suya benzer. Hiç şüphesiz bu, deniz suyudur, fakat deniz değildir. Aşkı denize, tarifi de kovaya benzetirseniz elde edilen şey, aşkın bir halini izahtan ibaret kalır. Enginsiz, kıyısız, renksiz, dalgasız, derinliksiz bir izah.

Hasret; yaşama sevincini ayağa kaldıran, kanatlandırıp uçuran bir kıvılcım.

Gençlik kaybolur, aşk solar, dostluğun yaprakları dökülür; bir annenin gizli umudu hepsini geride bırakır.

Sevmek özgürlüktür...

Cesaret de aşk gibi ümitle beslenir.

Gençlik nedir, sevda nedir, sevmek sevilmek nedir, bilmedin!

Sevdiğimiz zaman, aşk o kadar büyüktür ki; bir bütün olarak içimize sığmaz. Sevdiğimiz insana doğru karşımızdakinin hisleri dediğimiz şey; kendi sevgimizin çarpıp geri dönüşüdür. Bizi gidişten daha fazla etkilemesinin, büyülemesinin sebebi ise, kendimizden çıktığını fark edemeyişimizdir

Aşk da tedavisi olmayan bir hastalıktır. Aşk, karşılıklı bir işkencedir.

Bir insana olan özlem iç organlardan daha fazla yer kaplar.