Bu yüzden bedenleri bulmaya çalışmak benim için gerçek olandan bahsetmekten çok daha kolay. Olabildiğince çok daha olumlu.

Kendini suçlayan insan, suçlayıcı toplumun elinden kurtulmak için, kendi suçunu gün evvelinden kendi eline alan insan demektir.

Delilik acı çekmeyi hatırlamamak için bir yoldur.

İnsan en çok kaçtığı şeyden asla kurtulamıyor.

Kaçtığını zannederken kendine toslar insan.

İnsanın ıstırabı dayanıklılığının üstüne çıktığı bazı hallerde tabiat, beyni uyuşturur, adeta kendi kendine hisleri uyuşturmuş bir hal alır.

Bir anlam veremediğim şeyleri, birilerine yıkınca kendimi daha rahat hissediyorum.

Düzeltmek istemediğimiz kusurlarımızla övünmeye çalışırız.

İnsanlar bilinçsiz kalmak için umutsuzdur.

İnkar, insanın başa çıkma mekanizmasının önemIi bir kısmını oIuşturur.

Güven ve irade, ne yazık, pratikten ve dıştan geliyor.

Yalnızlık korkusu, Türk aydınının obsesyonudur.

İnsan, başkasını beğenirken, kendinde olanı beğenir.

İtiraf, yüksek hızda çözülmedir.

Baskı, candan çok beyni hedef alıyor.

En utanılacak yönümüz tarih yaptığımız halde tarih öğrenmemek, tarih yazmamak konusundaki cahilce ısrarlarımız.

Suçu gelin etseler de kimse güvey girmeyecek.

Neresi olursa olsun ya da hangi şehrin sahnesi… İçeride ister 100 kişi olsun ister 3 bin kişi, psikolojim hep aynıdır.

Kendimi hiçbir dönemde güvenli ve huzurlu hissetmedim.

Bir şeye çok dikkat kesilip biraz korku veya stres duyduğumda kafamda hemen müzik çalmaya başlar. Sanki beni rahatlatacakmış gibi...