Bedenimizi hasta eden benliğimizin baskısıdır.

Bilinç, ‘ben’imin aslı esâsıdır. O ilkin, ‘ben’imin ‘dünya’yla kesişen yöreleriyle, yânî bedenimle, bünyemle ‘ben’i tanıştırır. Sonra ‘ben’imin bittiği yerde başlayan dünyayı bana tanıtır.

Kişide yanlış bir zaman algısı olmalı ki benlik algısı oluşabilsin.

İnsan gövdesine başkalaşarak kendine "ben" der.

Bedenini nesneleştirebilen sağlıklı, benliğini nesneleştirebilen yüce olur.

Aşk, ortak benlikteki eriyik yapıyı, dış dünyada eriyerek bütünleşmek biçiminde taklit ettiği için vazgeçilmezdir.

Bir kişinin eylemlerinden sorumlu hissetmesi için, davranışın kendisinden kaynaklandığını hissetmesi gerekir.

Uzaktan tanıdık oluyorum yakınlaştığım bu yabancıya.

Hissetme biçiminiz, neden bir başkasının kafasındaki düşüncelere bağlı olsun.

Ben belki hakikaten psikopatım

Giderek, her şeyden vazgeçe vazgeçe, sanki bir başkası oldum.

Beden bir tapınaktır.

Ne zaman aynadaki yüze baksam, bilmiyorum hangi yüz bana bakıyor.

Her yanımı bir çeşit aldırmazlık duygusu sarmıştı.

Dehşet içindeydim. İçimde bir şey kırıldı.

Sen düşünen bir varlık değil misin? Yoksa kendini hepten beden mi sanıyorsun?

Her sabah uyandığımda hayata karışmak için özel bir çaba sarf ediyorum. Yüzüme taktığım maske mi gerçek, yoksa altında saklı olan ve benim “ben” demekten çekinmediğim varlık mı? Her şey sahte, gerçekten nasıl güldüğümü bile hatırlamıyorum. Yüzüm, gülüşüm, bakışlarım önceden tasarlanmış, dış dünyadan korunmak için bir kabuk gibi kullanıyorum onları. Sesime bile dayanmam mümkün değil.

Mutlak dehşet,hafızayı çoğu kez merhametli bir biçimde felç eder.

Biz bir insandan nefret ettiğimizde, kendi içimizde yuvarlanıp bu insanın görüntüsüyle karşımıza çıkan birinden nefret ederiz. Bizim kendi içimizde olmayan şey, bizi kızdırmaz.

Kişilik kendi öz düşmanını kendi öz yuvasında barındırır.