Gerçek sanatçının evi, sahnesidir.

Bütün kalbimle isteyerek söylüyorum: Sahnede ölmek istiyorum.

İçgüdüsel tutkular akılcı çıkarlardan daha güçlüdür.

Ben şov yaparım. Ben şov yapmakta iyiyim. Bu benim yaptığım şey. Bu benim iyi olduğum bir şey.

Futbol iyi hissetmekle ilgilidir.

Sahne üzerinde sade dans koreografilerinden yanayım her zaman. Baş döndürücü bir etki bırakmak için mutlaka baş döndürücü bir şekilde tepinmeniz gerekmiyor. Bazen bir bakışınız bile önünüzdekini büyülemeye yeter.

Allah canımı sahnede alsın.

İnsan doğasında, tutkuyla kınadığımız şeyleri sevmemizi sağlayan bir yasa vardır.

İnsanlar açlıktan susuzluktan değil tutkularının gerektirdiği amaca ulaşamadıklarından intihar ederler.

Haset, kıskançlık, hırs, her çeşit açlık, bunların tümü tutkudur.

Sahneye ilk kez çıktığımda beni öldürmesinden korktum. O tempolu çığlıkların ne anlama geldiğini gerçekten anlayamadım. Bedenimin hareket etmekte olduğunu fark etmedim. Doğal bir şeydi bana olan. Bu yüzden sahne arkasına geçtiğimde yöneticiye “Ne yaptım? Ne yaptım” diye sordum ve o bana dedi ki: “Her ne yaptıysan geri dön ve aynı şeyi yap.”

Tek bir tutkusu vardı: Tüm yaşamı boyunca; gerçekte ne ise, o olarak kalmak; kendi kişiliğini salt bir ay, ya da bir yıl süreyle değil, ama ömrünün sonuna dek yitirmemek.

Güven ve irade, ne yazık, pratikten ve dıştan geliyor.

Yalnızlık korkusu, Türk aydınının obsesyonudur.

İnsan, başkasını beğenirken, kendinde olanı beğenir.

İtiraf, yüksek hızda çözülmedir.

Baskı, candan çok beyni hedef alıyor.

En çok korktuğum fakat en çok sevdiğim yer olan sahneye ilerlerken arenada beni bekleyenlerin coşkusu bana da işler. Sahneye çıktığımda artık Yunus, sahneye kadar beni geçiren arkadaşım olarak kalır ve beni Sago’ya teslim eder.

Kendimi hiçbir dönemde güvenli ve huzurlu hissetmedim.

Oyunculuk bir bütün o bütünü bozmamak gerekiyor.