Dostun üzüntüsüne acı duyabilirsin. Bu kolaydır; ama dostun başarısına sempati duyabilmek, sağlam bir karakter gerektirir.

Düştüğünüzde ve çıktığınızda hep bir şeyler değişir, bu genellikle arkadaşlarınızın burunları olur.

Düşman isterseniz dostlarınızı geçmeye çalışınız. Dost isterseniz, bırakın, dostlarınız sizi geçsin.

Pek az kişi, iyi talihli bir dostun başarılarını kıskançlık duymadan kutlayabilir.

"Eski dostların" ne kadar gerekli olduğunu ve hayatımızın vazgeçilmez bir parçasını teşkil ettiğini elli yaşından sonra daha iyi anlarsınız.

Senden dolayı seviyorum seni ey sevgili.. Öyle ki kıskançlığımdan kendi gözümle bile dost değilim...

Eğer mücadelem süresince yanımda yoksan, başarım sırasında yanımda olmayı bekleme.

Kendi ışığına güvenen, başkasının parlamasından rahatsızlık duymaz.

Başarılarımız, yaptığımız kötü hareketlerden daha çok düşman kazandırır.

Meyvesiz ağaca kimse taş atmaz.

Yaşamayı bildin mi insanlar seni kıskanırlar, kudururlar. Bilmedin mi seni hor görürüler.

Sen sadece gözlerini kapatıp hayal ediyorsun ve bir sürtük gelip bütün bunları gözünün önünde yaşıyor.

Başarılı insanlar her zaman kıskanılır. Mesela bana atılan taşlarla bir anıt bile inşa edilebilirdi.

Şansa inanmak durumundayız. Aksi halde sevmediklerimizin başarısını nasıl açıklayabiliriz ki?

Kendinin istekli olup da yapamadığı bir işi başkasının talihlilik ile yaptığı halde insanlarca o işi yapabilene karşı olan bu kin ve öfke nedir?

Yalnız sizin şu büyük başarılarınızdan hoşlanmıyorum, tanrıların ne kadar kıskanç olduğunu bildiğimden.

Acınılmaktansa kıskanılmak daha iyidir.

İnsan en iyi dostunu burnu sürtmüş bir durumda görmekten gerçekten de hoşlanır; dostlukların büyük bölümü böyle bir mahçubiyet üzerine kuruludur, tüm aklı başında insanların bildiği eski bir gerçektir bu.

Arzuları uğruna çabalayacakları o dar yolda, boş verin, ter döküp didinsinler; haset, tıpkı yıldırım gibi, önce yüksekleri vurur.

İnsanlar parlayanı karartmaktan, yükseleni yere serip toza bulamaktan hoşlanırlar.