Pek az kişi, iyi talihli bir dostun başarılarını kıskançlık duymadan kutlayabilir.

Kendi ışığına güvenen, başkasının parlamasından rahatsızlık duymaz.

Başarılarımız, yaptığımız kötü hareketlerden daha çok düşman kazandırır.

Düştüğünüzde ve çıktığınızda hep bir şeyler değişir, bu genellikle arkadaşlarınızın burunları olur.

Başarılı insanlar her zaman kıskanılır. Mesela bana atılan taşlarla bir anıt bile inşa edilebilirdi.

Kimilerini yenilgi yıkar , kimileriyse zaferle küçülür...

Şansa inanmak durumundayız. Aksi halde sevmediklerimizin başarısını nasıl açıklayabiliriz ki?

Kendinin istekli olup da yapamadığı bir işi başkasının talihlilik ile yaptığı halde insanlarca o işi yapabilene karşı olan bu kin ve öfke nedir?

Acınılmaktansa kıskanılmak daha iyidir.

İnsan en iyi dostunu burnu sürtmüş bir durumda görmekten gerçekten de hoşlanır; dostlukların büyük bölümü böyle bir mahçubiyet üzerine kuruludur, tüm aklı başında insanların bildiği eski bir gerçektir bu.

Arzuları uğruna çabalayacakları o dar yolda, boş verin, ter döküp didinsinler; haset, tıpkı yıldırım gibi, önce yüksekleri vurur.

İnsanlar parlayanı karartmaktan, yükseleni yere serip toza bulamaktan hoşlanırlar.

Düşman isterseniz dostlarınızı geçmeye çalışınız. Dost isterseniz, bırakın, dostlarınız sizi geçsin.

Sizin küçük saadetinizi kıskanmadan benimseyen hangi dostunuz var? Sizin bir küçük şerefinizi, ananız bile hiç olmazsa kendi için bir nümayiş yapmaksızın sevebilir mi?

Senden dolayı seviyorum seni ey sevgili.. Öyle ki kıskançlığımdan kendi gözümle bile dost değilim...

Gerek hikâye ettiğim vak'a, gerek tasvir ettiğim eşhas tamamıyla muhayyeldirler. Eğer bunlar bazı kimselere hakikatte vaki ve mevcut gibi görünüyorlarsa, bunu bir romancı sıfatıyla kendim için bir muvaffakiyet telakki ederim. Zira herhangi bir romancının ilk endişesi yarattığı tiplere kuvvetli bir hakikat çeşnisi verebilmektir.

Eğer mücadelem süresince yanımda yoksan, başarım sırasında yanımda olmayı bekleme.

Tutkularla gerçekleştirilebilen her şey akılla da gerçekleştirilebilinir.

Öyle bir şeydir ki bu kibir, insanı kendi elindekiyle değil başkasının sefaletini görerek mutlu olmaya iter.

Dramanın asıl amacı insan karakterinin sergilenmesidir.