İçin içine sığmadığında, taştığında sen senden bariz, hayat durur kalbinle beraber.

Bazı şeyleri sana yazdığımı düşünüyorsan, yanılıyorsun. Hepsini sana yazıyorum…

Ya her şeyim ya hiçim,
Sorma dünyam ne biçim,
Bir kördüğüm ki içim,
Çözdükçe dolaşıyor.

Öyle uzak ki yerim,
Uzakları aşıyor,
Bütün özlediklerim,
Benden ayrı yaşıyor.

Ya her şeyim ya hiçim,
Sorma dünyam ne biçim,
Bir kördüğüm ki içim,
Çözdükçe dolaşıyor.

Bir zamanlar yaralanmış gölgeniz Yalnızlığa ısılanmış geliyor.. Şiirlerde şarkılaşmış seslerle Duyularla durulanmış geliyor.. Her uykumdan uyanıyor gölgeniz, Gözlerime uzanıyor gölgeniz, Karanlıkta ışıklaşmış renklerle Özlrmime boyanıyor gölgeniz.

Kalp boşaldıkça kese dolar.

Hakiki şiir daha anlaşılmadan iletilir.

Duygular söz konusu olduğunda yüreğin ne diyorsa o ama birşeyler yapacaksan aklın ne diyorsa o...

İçin içine sığmadığında, taştığında sen senden bariz, hayat durur kalbinle beraber.

Aşkın tam bir tarifi yapılamaz. Şiir de böyledir. Yapılmış ve yapılacak tariflerden her biri, denizden alınmış bir kova suya benzer. Hiç şüphesiz bu, deniz suyudur, fakat deniz değildir. Aşkı denize, tarifi de kovaya benzetirseniz elde edilen şey, aşkın bir halini izahtan ibaret kalır. Enginsiz, kıyısız, renksiz, dalgasız, derinliksiz bir izah.

Şiir, bizim insan yanımız.

Istırap denen şey bu, kalbin işte bu sıkılışı, ellerindeki bu soğuk nem olacak! Acaba çok sürer mi?

Yahya Kemal “Düşünceyi yoğurup duygu haline getirmek” demişti. Anlamıyor değilim. Ama ben daha ileri gidip, “düşüncenin duygusallığı”ndan söz etmek isterdim. Ben belki de duyguculuğa bir tepkiyimdir.

İyi bir yazar, insanî duyguların evrensel oldugunu bilir ve bunları anlatır.

Kalp herkeste var; Yürek başka bir şey.

Belki çok güzel bir zekaya sahip olmak hoş bir şeydir; ama daha büyük bir hediye güzel bir kalbi keşfetmektir.

Sevgiye ve tutkuya açık bir kalp kadar dünyada değerli bir şey yoktur.

Aklın sesi ancak yürekten geçebiliyorsa duyulabilir.

Yüreğini yitirmiş insanlar hareket eden hayallerden farksızdırlar.