İnsan başkalarına yardım etmediği sürece yapayalnızdır.

Sevgiler bir bir buharlaşırken artık biliyorduk; Aydınlık yolculuğunu terketmeyen bir avuç insan dışında, herkesin ama herkesin bir kaynama noktası vardı. Dünyanın ar damarı patlamıştı!

Seni benim kadar kimse sevmedi, sevmez. Yalnız kalmanın alemi yok. İçip içip abartmayalım.

Neden dost olmadan, erkek-kadın, karı-koca olmaya çabalıyoruz? Bizim insanlarımızın insan sevmesi, insan okşaması, çocukluktan engelleniyor. Saptırılıyor, çarpıtılıyor.

İnsanları alabildiğine sevmeyi Bırakmazlar yanına. Böyle çekersin cezasını  Üç duvar bir kapı arasında ; Onlardan ayrı  Böyle onlardan uzak.

Akrabalarının sevmediği insanı kimse sevmez.

Ben insanları sevmiyorum - pek. Yani bu türden. Ve kural olarak benden hiç hoşlanmıyorlar. Belki ikincisi birincisini açıklıyor.

Yalnız doğarız, yalnız yaşarız, yalnız ölürüz. Sadece sevgimiz ve arkadaşlığımız sayesinde bir anlığına yalnız olmadığımız illüzyonunu yaratırız.

Kimse bizi sevmezse, kendimizi sevmeyi bırakırız.

İnsan sevgi karşısında da ölüm karşısında olduğu gibi yalnızdır.

İnsanları severim, ama doğayı daha çok severim…

İnsan gibi sevenlerin Kazandığı tek şey yalnızlıktır.

Kimin kontrolünde olursa olsun insan hayatının amaçlarından biri, etrafta sevilecek kim varsa sevmektir.

İnsan hayatının amaçlarından biri de etrafta sevilecek kim varsa sevmektir.

Gerçek şu ki insanlardan pek fazla hoşlanmam. Onlar da ben hoşlanmaz.

Ne kadar yalıtılmış bir yaşam sürerseniz sürün, haberiniz bile olmadan ya borçlu ya da alacaklı olursunuz...

İnsan kendini yalnızca insanda tanır.

İnsanın yapayanlız kalması ürkütücü bir şeydi.

Tüm belalar, yalnız kalma yeteneğimizin olmayışından gelir başımıza.

İnsan kendini yalnızca insanda tanır.