Hayat öyle bir biçimde olmalıydı ki, her anı anlamlı olsun!

Herkes ölür ama herkes gerçekten yaşamaz.

Aşka harcanmayan zaman, ziyandır.

Diyorum ki kişinin doğum tarihi pek önemli değil aslında, dünyaya gözlerini açmak daha önemli.

İş, erken doğmakta değil, Gelmişken yaşamakta…

Hayat küçük şeylerden oluşur. Eğer sen seversen büyük olurlar.

İnsanların yüzde doksanı yaşamazlar, sadece vardırlar.

Yorgunum; Çünkü yorgunluğumun yaşamak gibi bir anlamı var.

Fakat biz gerçekten yaşıyor muyuz? Hayatın ne olduğunu bilmeden yaşamak...

Hayatın tadına baktım.

Mutluluk her şeye rağmen gerçek mutluluktur, çünkü sona ermeli, ne de düşüncesini ve sevgisini kaybetmişlerdir, çünkü onlar sonsuz değildir.

Hayat küçük şeylerden oluşur. Eğer sen seversen büyük olurlar.

Dış yerine içi, suret yerine ruhu sevmek gerekir. Hayat ancak sevgiyle tatlıdır.

Aşk odur ki gerisi vesairedir...

Hayatımıza sevdiğimiz hayvanlar girer çıkar. Anıları kalır.

Güç ancak ölüleri korur.

O kadar çok tanımı var ki şiirin. Neredeyse herkes için farklı bir anlamı, farklı bir duruşu var. Yine de insanın kalbinden geçenleri, içinden geldiği gibi ortalığa dökmesi diye bir tanım getirebiliriz belki.. Benim içinse şiir, kendimi ifade etme yöntemi. Bir çeşit konuşma. Ya da hatıralara uğrama metodu. Hayatın koridorlarında savrulup giderken , "bir dakika ben de buradayım" diyebilmektir diye düşünüyorum.

Aşk için yeryüzünde uzaktan ötesi yok, En uzun gecelere şafaktan ötesi yok. Yaklaşanlar Tanrı’ya o gerçek aşıklardır, Nehirlere denize varmaktan ötesi yok. Taş bir duvardır her gün dikilen karşımıza, En ulu ağaçlara yapraktan ötesi yok. Elbette ömür biter, can gider ey sevgili, Aşkı sende bulana topraktan ötesi yok.

Şiirden önce aşk vardı, şiirden sonra ölüm var.

Yaşarken anlayamadıkları değerleri, öldükten sonra anlamanın kimseye faydası yok. Sevdiğinizi dirileştirmenin yolu, hayatın tazeliğinde itiraf ve ifade etmektir.