İnsanların yüzde doksanı yaşamazlar, sadece vardırlar.

Hayat öyle bir biçimde olmalıydı ki, her anı anlamlı olsun!

Benim için hayat, nefesi ilk aldığımda değil, ilk tuttuğumda başladı diye düşünüyorum.

Herkes ölür ama herkes gerçekten yaşamaz.

Yaşadığımı sanıyordum ben, oysa sadece hayata hazırlanıyormuşum.

Yaşadığım hayatın hayat olmadığını, öleceğimi öğrendiğim gün anladım.

İş, erken doğmakta değil, Gelmişken yaşamakta…

Kent de böyle işte. Herhangi bir sorunun yanıtını biliyorum, diye düşündüğün anda, artık sorunun bir anlamının kalmadığını fark edersin.

Yorgunum; Çünkü yorgunluğumun yaşamak gibi bir anlamı var.

Severek yaşamak, hayattaki en büyük meydan okumadır.

Fakat biz gerçekten yaşıyor muyuz? Hayatın ne olduğunu bilmeden yaşamak...

Hayatın tadına baktım.

İnsan dünyaya bir kere geliyor, tek bir ömür yaşıyordu.

Dünyada dünyanın ne anlama geldiğinden haberdar olmaksızın yaşamak, bir kütüphanede kitaplara dokunmaksızın gezinmek gibidir.

Güç ancak ölüleri korur.

O kadar çok tanımı var ki şiirin. Neredeyse herkes için farklı bir anlamı, farklı bir duruşu var. Yine de insanın kalbinden geçenleri, içinden geldiği gibi ortalığa dökmesi diye bir tanım getirebiliriz belki.. Benim içinse şiir, kendimi ifade etme yöntemi. Bir çeşit konuşma. Ya da hatıralara uğrama metodu. Hayatın koridorlarında savrulup giderken , "bir dakika ben de buradayım" diyebilmektir diye düşünüyorum.

Şiirden önce aşk vardı, şiirden sonra ölüm var.

Hayat kısa insanoğlu! Kesildikçe biten otlar gibi yeşermeyeceksin bir daha.

Hayat sonludur, Bilgi sonsuzdur.

Neden bu kadar karamsarsın? Sen neden değilsin? çevrene bakmıyor musun hiç?