Her dost göründüğü gibi dosdoğru dost olmuyor.

Eski arkadaşların en iyi tarafı, yanlarında aptallaşabilmenizdir.

İyilere dost ol, kötülerden emin olursun.

Arkadaşlık ağaca benzer, kurudu mu bir daha yeşermez.

Ama nerden bilebilirdim ki onca düşmanım içinde beni dostum vuracak.

Aldanma diye birşey yoktur! Sadece biraz fazla güvenmek vardır. Ve insani aldandığı değil, en çok güvendiği aldatır.

Gerçek arkadaş, Sen kendine inanmayı bıraktığında bile sana inanan kişidir.

Gözlerim dost eliyle kör olmuştu.

Onlar, şerrinden emin oldukları için, dostlarını kendilerinden uzak tuttular. Kendilerine bağlamak ve kazanmak için de; düşmanlarını yakın tuttular. Yakın tuttukları düşmanları dost olmadı. Ama uzak tuttukları dostları düşman oldu. Herkes düşman safında toplanınca yıkılmaları mukadder oldu.

Tanrı beni dostlarımdan korusun. Düşmanlarımı kendi başıma yenebilirim…

Dostun kimmiş öğrenmek istiyorsan kodese gir.

Yastık diye başını ateşe dayayan, yatak diye yılanların üzerine yatan bir adam, emniyet ettiği bir dostundan, düşmanlık sezen bir adamdan daha rahat uyur.

Unutmayın, bir ip koptuğunda yeniden bağlanabilir, ama eskisi gibi çekmez.

O zehir eninde sonunda her zorbanın yüreğine yerleşir: Hiçbir dostuna güvenemez.

Bana benden başka bir dost varsa bilmem lazım.

Çok sîmâ tanıdım, îmâ aldım, yüzleri aklıma kazıdım. Adı anıldığında

Her şey affedilebilir, ama “ihanet” asla.

Bazı insanlar papazlara, diğerleri şiirlere gider. Bense arkadaşlarıma giderim.

Beni en çok üzen şey: bana yalan söylemen değil, bir daha asla sana inanmayacak olmam.

Fakirlik, insanın sözde dostlarını uzaklaştırır.