Ama nerden bilebilirdim ki onca düşmanım içinde beni dostum vuracak.

Gözlerim dost eliyle kör olmuştu.

Çok sîmâ tanıdım, îmâ aldım, yüzleri aklıma kazıdım. Adı anıldığında

Dostun ihanetini gördükçe, düşmanın hançerine hedef olası geliyor insanın.

Sahte bir arkadaştan daha büyük bir yara var mı?

Anca beraber kanca beraberdi sözde. Hani? Neredeydi? Demek düşmeye görmeyeydi insan...

Köpekler hiç beni ısırmadı ama insanlar için aynı şeyi söyleyemeyeceğim.

İnsanlara güvenemezsin! Seni her zaman hayal kırıklığına uğratırlar! Her zaman terk ederler!

İnsanlara güvenmek demek kendini azıcık öldürtmekle eşdeğerdir.

En acı veren şey, rakiplerimizden gelen değil, dostlarımızdan gelen şey.

Onlar, şerrinden emin oldukları için, dostlarını kendilerinden uzak tuttular. Kendilerine bağlamak ve kazanmak için de; düşmanlarını yakın tuttular. Yakın tuttukları düşmanları dost olmadı. Ama uzak tuttukları dostları düşman oldu. Herkes düşman safında toplanınca yıkılmaları mukadder oldu.

Tanrı beni dostlarımdan korusun. Düşmanlarımı kendi başıma yenebilirim…

Dostun kimmiş öğrenmek istiyorsan kodese gir.

Yastık diye başını ateşe dayayan, yatak diye yılanların üzerine yatan bir adam, emniyet ettiği bir dostundan, düşmanlık sezen bir adamdan daha rahat uyur.

Unutmayın, bir ip koptuğunda yeniden bağlanabilir, ama eskisi gibi çekmez.

O zehir eninde sonunda her zorbanın yüreğine yerleşir: Hiçbir dostuna güvenemez.

Bana benden başka bir dost varsa bilmem lazım.

Karanlıkta aylak aylak dolaşarak aradı bir dostum ışığı, ben evimde sıcak çorbama daldırırken kaşığı. Birbirimizi karanlık kamufle etmişti ve durum kötüydü. Diğerlerini ışıklar bronzlaştırdı, tenler ölüydü. Birisi kalbini tâmir ettirdikten sonra hiç ağlamadı. Diğer dostum son yediği kazıktan sonra hiç konuşmadı. Derler ya, ağzını bıçak açmadı, diğer dostum Hakk'a karşı geldi beli bir daha doğrulmadı.

Ben dostlarımı hiç satmadım! Çünkü; ya beş para etmez çıktılar ya da paha biçilemez..

Bugünkü benim son aldanışım olmayacak. İnsanlara güveniyorum.