Yarın: Umutların, kestirimlerin, beklentilerin iskambil piramidi!

Nihayet, gece, içinden ne renkte bir sabah çıkacağı bilinmediği için ümide de hayli pay bırakan bir kapalı kutudur.

Her umut, içinden kumru yerine yılan çıkabilecek bir yumurtadır.

Gün ola devran döne. Umut yetişe.

Sen gel bizi yeni vakitlere çıkar.

Hiç ummadığın yerde, nâgâh açılır perde, derman erişir derde.

Gecenin en karanlık anı şafak sökmeden az öncedir...

Sabır... Üstünde kara bulutlar olan bir grilikti sabır. Umuduysa sarıya boyuyordum; tıpkı sabahları birkaç saat görebildiğimiz güneş gibi. Hemen gökte yükselip evin ardından gözden kayboluyor ve sonsuz bir maviliği seyretmek zorunda bırakıyordu bizi.

İşte ben hep böyle garip mahzun, Bir şey beklermişcesine yaşıyorum…

İlle de güzel şeyler bekliyorsan, bak, güzel bir gerçek söyleyeyim sana. Her yeşilliğin mutlaka çiçeği olması gerektiğini düşündüm.

Umutla yolculuk etmek, gidilecek yere varmaktan çok daha güzeldir.

Hayallerimizin gerçek olacağı günler gelecektir.

Unutmayın: olabilir de, olmayabilir de...

Gelecek, umut pırıltısıyla çağırıyordu.

Ne beklediğinizi bilmediğinizde, beklenmedik şekilde hazırlanın.

Hiçbir şey iyi olmayacak. Ama gün doğmadan neler doğar!

On ile ya eşek öler, ya Teymürleng ya da men.

Sevdiğimiz kişiye bakışımızdaki arayış, kaygı ve talep, ertesi gün için bir randevu umudunu bize verecek veya öldürecek sözü bekleyişimiz, bu söz söyleninceye kadar, aynı anda olmasa bile birbirini takip eden sevinç ve umutsuzluk hayallerimiz , bütün bunlar sevilen varlık karşısındaki dikkatimizi fazlasıyla titrek bir hale getirdiği için, sevdiğimizin net bir suretini elde edemeyiz.

Zavallı gelecek! İnsanlar, ona öyle çok umut besliyorlar ki, gerçekleştiğinde bütün çekiciliğini yitiriyor!

Umutlarının öyle fazla coşmasına izin vermezsen, hayal kırıklığına uğramazsın,