Hepimiz, bu denli çok birlikte olmamıza karşın, çok yalnızız.

Evde insan işte insan, arabayı insanlar yalnız kalmak için kullanır oldu.

Yalnızlık sürgün edildiğinde insan kendine daha fazla yaklaşabilir miydi, yoksa aksine kendinden uzaklaşır mıydı? Bireylik kalabalıklar arasında çoğalır mıydı, silinip gider miydi?

Milyonluk şehirlerde de yaşasa, insanoğlunun içinde yalnızlık, kendi içine çekilme, sinme günleri doludur.

Biz, yabanda ağlayan tuhaf bir azınlığız.

İnsan kendi içindeki sessiz gürültüyü bastırmak için kalabalığa karışır.

Yalnızlık... Onların inandığı gibi inanmıyorum, onların yaşadığı gibi yaşamıyorum, onların sevdiği gibi sevmiyorum... Onların öldüğü gibi öleceğim.

Yabancıysan, insanlar tuhaftır. Yalnızsan, yüzler çirkin görünür. Düşmüşsen, engebelidir caddeler.

İnsanlar barınaklarını buzağılar, tavşanlar, domuzlar, kazlar ve köpeklerle paylaşıyor, insanlarla hayvanlar birbirlerine sokulup ısınıyorlardı. Bana yer yoktu aralarında.

Kimsenin bana aldırdığı yoktu zaten.

İşte dünyada yalnızım; babam, yakınım, dostum, toplum... bunların tümü ben kendimim artık...

İnsan sürüsünden nefret ediyorum ve uzak duruyorum.

Yalnızdım. Tek başına değildim, ama müthiş yalnızdım.

İnsanların arasına gittim, ama henüz varamadım yanlarına.

Hakikaten yalnız varlık, insanlar tarafından terk edilmiş olan değil, insanlar arasında acı çekendir.

O, odasında tek başına oturuyor, çok hafif olduğu için onu unutan kalabalıktan ayrı.

Her büyük adam kucağında yaşadığı cemiyetin üvey evladıdır.

Doğru söyleyeni dokuz köyden kovdukları yetmiyor onuncu köyün de kapısını kapatıyorlar. Ortada kalıyorsun.

İnsanı kendine ve topluma yabancılaşmaktan alıkoyacak, içerisinde gömülü bulunduğu hâlden çıkartacak olan tarih bilincidir.

İnsan uçsuz bucaksız kentte yalnız kalır, milyonlarca başka yalnızla yapayalnız.