Vakt-ı şâdî de gelir mevsim-i mihnet de geçer.

Ya her şeyim ya hiçim,
Sorma dünyam ne biçim,
Bir kördüğüm ki içim,
Çözdükçe dolaşıyor.

Ya her şeyim ya hiçim,
Sorma dünyam ne biçim,
Bir kördüğüm ki içim,
Çözdükçe dolaşıyor.

Sen herkesi kör, evreni sersem mi sanırsın?

Herkes oturdu, biz ayakta kaldık.

Sordukça cevapsızlaşan, cevapsızlaştıkça karmaşıklaşan, karmaşıklaştıkça karamsarlaştıran meselelerin sonu; ya zeval, ya kemal, ortası yok!

Gerçek, hata yapana, karmaşaya düşenden daha yakındır.

Kafam karışık değil benim. Sadece güzelce karışmış.

Hayatın gerçekten basit olduğuna inanıyorum. İşleri karmaşık hale getiren diğer tüm insanlar.

Herkes her yerde hazır bulunur, ama insanın karar vermesi gerektiği yerde herkes ortadan çekilmiştir. Fakat kararlar önceden herkesçe verildiği için 'herkes' insanın sorumluluğunu alır. 'Herkes' kolayca her şeyin sorumluluğunu yüklenebilir, çünkü bu alanda yapılıp edilmiş olanlardan ötürü hiç kimseden tek başına kendisini sorumlu sayması beklenmez. Yapılıp edilenlerden sorumlu hep ’herkes’ ya da ’hiç kimse’dir.

Kış en delikanlı mevsimdir.. Yalnızlığını yüzüne vura vura hissettirir...

İnsanın bilgileri ne kadar düzensiz olursa, düşünceleri o kadar karmaşık olur.

Ne de olsa burası resmî daire. Herkes işleri gereğinden fazla karmaşık hale getirdiği için alıyor maaşını.

Herkes kendi hayatında başrolü oynar. Dünya, tüm bu başrollerin bir araya gelip farklı fikir ve değerler yaratmasıyla ortaya çıkan karmaşa eşliğinde dönmeye devam eder.

İnsan hiçbir şey bilmediğinde olay ne denli basit oluyor.

Yersiz bir derinlik düşünceyi karıştırır, zayıflatır.

İnsan olmak rezil bir şeydi; öyle çok şey vardı ki olup biten.

Her özlemi yağmurla başlatan bu yerde, Kuş ağzında uçan bir şarkıdır mevsimler.

Tam mevsimindesin sabrın.

Bu benim rapim, bu benim şiirim, bu benim derinim, bu benim bendim, bu benim eserim, bu benim ta kendim... Ta kendim… Ta kendim… Ta kendim...