Doğarken ağlatırsın kader yazdıran dünya. Bir defa gülmek için candan bezdiren dünya.

Hayat bize mutlu olma şansı vermedi sevgili.

Ne serüvenlerden geçecek bu dünya kim bilir? Pusuda ne acılar bekliyor daha mutluluk düşündeki insanları! Herhal ilerdedir yaşanacak günlerin en güzelleri.

Talih ne kadar güleryüz gösterirse göstersin, ömürlerinin son günü geçmeden insanlar mutlu saymamalı kendilerini; çünkü insan hayatı kararsız, değişkendir; ufacık bir eylem yüzünden bir halden bambaşka bir hale geçiverir.

Ölene kadar hiç kimseye mutlu demeyin.

Olmak ya da olmamak, işte bütün mesele bu. Katlanmak mı iyi zalim kaderin oklarına, yumruklarına, yoksa çılgın denizlere karşı gelip bir son vermek mi? Ölmek uyumak hepsi bu kadar, yalnızca uyumakla bitebilir bütün acıları yüreğin ve çektiği bütün kahırları bedenin...

Zevklerin binlercesi bir acıyı telafi edemez.

Güneşe açılan her gözde, yaşamak hazzının pırıltısı vardır.

Sizi tatlı kılacak kadar mutluluğunuz olsun, güçlü kılacak kadar acınız ve sizi kullanmalarına fırsat vermeyecek kadar umudunuz.

Mutluluk acıların aşılmasıyla serpilip gelişir.

İlk zamanlarda insanın gönül şenliği, mutluluğu sayılan bir şey, sonradan acı bir tasa, bir ağrı yığını oluyor...

Kendimden biliyorum, sizi de ağlatırlar bir gün, nasibi acılardan alırsınız...

İnsan bir ömür boyunca, görmek istemeyeceği çok şeyi görebilir, çok eziyet çekebilir.

Sizde fazla mavi var mı, fazla bir gökyüzü, fazla bir cumartesi , fazla bir gülüş? Sizde fazla bir hayat var mı?

Mutluluk daima yakınımızdadır, yakalamak için çoğu zaman elimizi uzatmak yeter.

Yaşamaya mecbur edildiğim hayattan doğmuş zavallı umutlarım benim!

Her şey rengine göre kanar bilirsin.

İnsanlara saf mutluluk nasip olmaz.

Bir insan ne için ağladığını biliyorsa, bir gün gülmeyi de hakedecektir.

Uçmak için kuş olmak gerekmiyor, Küçük sevinçler olsun yeter.