Ne acılar bekliyor daha pusuda mutluluk umuduyla yaşayan zavallı insanları.

Dünya acıyla dolu belki, ama bir o kadar da acıyı alt edişle dolu.

Tatlı şeyler, sonu iyi biten acılardır.

Müziğin her şeyin üstesinden geleceğinin inancındayız.

Benim ülkemde mutluluk henüz çiçek açmamış bir ağaçtır. Tohumu toprağa düşmemiştir bile.

Bunlar hepimizin yaşadığı ya da yaşayacağı şeyler. Ölümleri kabullenmek elbette kolay değil, çok kısaca anlatılabilecek bir konu da değil. Ancak hayatın parçası. İnsan her gün bir şeyler öğreniyor ve hayatın öyle garip bir dengesi var ki siz isteseniz de, istemeseniz de devam ediyor. Ve daha çok güçleniyorsunuz. Kırılganlığa gelince; ben zaten kırılganlığın sonradan ortaya çıkan bir şey olduğuna inanmam, belki bazı faktörler sebebiyle artıyordur; ama bence herkes biraz kırılgandır, herkes biraz hassastır.

Hayat bize mutlu olma şansı vermedi sevgili.

Acının fazlası güldürür, neşenin fazlası ağlatır.

Gözyaşlarının bir kutsallığı vardır. Zayıflığın değil gücün simgesidirler. Yoğun acının ve tarifsiz sevginin elçisidirler.

Yumuşak olma ezilirsin sert olma kırılırsın.

Ne serüvenlerden geçecek bu dünya kim bilir? Pusuda ne acılar bekliyor daha mutluluk düşündeki insanları! Herhal ilerdedir yaşanacak günlerin en güzelleri.

Dünyadaki bütün umut, hiç hesaba katılmayan insanlardadır.

Bilgi güçtür... Bilgi güvenliktir... Bilgi mutluluktur...

Yaşam sevincin duruyor mu hâlâ içinde?

Haz içinde kalmak değil genel bir tatmin içinde olmak önemlidir.

Herkesin bir mutsuzluk ve ona eşdeğer bir mutluluk kapasitesi vardır.

En köklü mutluluğu derin bir üzüntü duyabilme gücü olanlar yaşar.

Aşırı doyum kendini engellemektir.

Gelir gibi yapıp köşeden 'U' dönüşü yapıyor mutluluk. Bir türlü mutlu olamadık bizde, ama hala U/mutluyuz.

İnsan mutluluğun olduğunu bildiği zaman ağlar. Ona inanılmadığı zaman artık ağlamaz.