Hüzün çoğu zaman büyük mutluluğa açılan kapıdır.

Hüzün, bir hazin kelime... Ayrılık gibi, hicran gibi; ama mutluluk gibi de. Bazen bir gözde görürüz onu, bazen bir yüzde. Bazan bulutlarla gelir, bazen lodoslarla.

Benim ülkemde mutluluk henüz çiçek açmamış bir ağaçtır. Tohumu toprağa düşmemiştir bile.

İçimi yalayıp geçen hüzün geride mutlu düşler bırakıyor sevgili.

Geçiyordum, hayal kırıklığına uğradım.

Acaba, doğduğu günden beri, bir defa olsun, hiçbir şeye güldü mü?

Allahım! Bir bekleyiş içinde olanlara beklediklerini nasip et.

Gülmek bir güneştir, insanın yüzünden hüzün ve keder kışını defeder.

Ne acılar bekliyor daha pusuda mutluluk umuduyla yaşayan zavallı insanları.

Sabır... Üstünde kara bulutlar olan bir grilikti sabır. Umuduysa sarıya boyuyordum; tıpkı sabahları birkaç saat görebildiğimiz güneş gibi. Hemen gökte yükselip evin ardından gözden kayboluyor ve sonsuz bir maviliği seyretmek zorunda bırakıyordu bizi.

İşte ben hep böyle garip mahzun, Bir şey beklermişcesine yaşıyorum…

Yaşam sevincin duruyor mu hâlâ içinde?

Mutlu insandan iyi şarkı çıkmaz.

İnsan mutluluğun olduğunu bildiği zaman ağlar. Ona inanılmadığı zaman artık ağlamaz.

Şimdi daha mutluyum, iyi şeyler düşünüyorum ve inanıyorum ki olabilecek, güzel şeyler başladı.

Bu ülke insanı kendi mutluluğu için bugüne kadar aslında hiçbir şey yapmamış. Yani, bu ülke ne kadar daha güzel ülke olabilir?

Bir yorgan misali örtündüm yalnızlığı, bu yıl da aşk buraya hiç uğramadı.

Beraberinde getirdikleri umutlar ve korkularla akın akın gelen arzulara teslim olduğumuz sürece... Kalıcı mutluluğa ya da huzura hiçbir zaman kavuşamayız.

Fakat mutluluklar hiçbir zaman yaşamın büyük kısmını dolduracak kadar çoğalıp devam ettirilemez...

Bütün ümit yarın sabahta.